دیوان اشعار - غزلیات

هر کاری که دلت می‌خواهد با من بکن، چرا که من قصد ندارم با تو بجنگم و مقابله کنم؛ زیرا درافتادن و زورآزمایی با کسی که از من قوی‌تر و قدرتمندتر است، عاقلانه و رسم جوانمردی نیست.

من چگونه می‌توانم دریچه‌ی قلبم را به روی عشق ببندم و از وصال تو دست بکشم؟ در حالی که در تمام این دنیا کسی مثل تو وجود ندارد؛ وگرنه دنیا آن‌قدرها هم کوچک و محدود نیست که من ناچار باشم به تو دل ببندم.

زیبایی و محبوبِ من را هر کسی نمی‌تواند به حقیقتِ آن ببیند و درک کند؛ چرا که برای دیدنِ آثارِ هنریِ خلقت، باید دلی صاف و زلال مانند آیینه‌ای داشته باشی که هیچ غبار و زنگاری بر آن ننشسته باشد.

ای کسی که مرا نصیحت می‌کنی، این حرف‌ها را بگذار برای یک وقتِ دیگر؛ چون الان حواسم کاملاً درگیرِ موسیقی و عشق است و دلم دیگر اختیارِ خود را ندارد و در بندِ عشق گرفتار است.

اگر تو بالاخره موفق شوی که به وصال یار برسی، حتی اگر بعد از آن همه بگویند که رسوا و بدنام شده‌ای، این بدنامی دیگر ننگ و عار نیست، بلکه افتخار است.

ای کسی که به عهد خود پایبند نیستی! چرا برخلافِ عقل و تدبیر رفتار کردی؟ اگر قرار نیست با دوستانت بجنگی، پس چرا با من که دوستت هستم دشمنی می‌کنی؟

اگر تو تمایلی به وصالِ من نداری، خب نداشته باش؛ اما بدان که ما دوستانت، هیچ میل و مقصدی جز دیدارِ تو در سر نداریم.

و اگر با رفتارهایِ سخت و سنگین مرا از خود برانی و از هم‌نشینی‌ات محروم کنی، باز هم مطمئنم که بالاخره دلت برای من می‌سوزد و به حالم رحم می‌کنی، چون تو واقعاً از جنس سنگ نیستی.

ای سعدی! شهرتِ تو به رندی و بی‌قیدی در تمام دنیا پیچیده و زبانزدِ خاص و عام شده است؛ پس دیگر از چه چیزی واهمه داری؟ وقتی کسی به اوجِ بدنامی رسید، دیگر رنگی بدتر از آن وجود ندارد که از آن بترسد.