دیوان اشعار - غزلیات

چه رفیق و همراه بی‌نظیری است کسی که قامتی به زیبایی و موزونی سرو دارد؛ گویی این پیوند و همراهی، عطایی الهی و نعمتی بزرگ برای من است.

هر کس که تنها لحظه‌ای فرصت هم‌نشینی با تو را یافته باشد، چنان بهره‌ای برده که دیگر هیچ آرزو و خواسته دیگری در تمام طول عمر برایش معنا ندارد.

هر کس که نیت و خواسته قلبی تو را دریافت، اگر پس از آن بخواهد برای خود و طبق خواسته خویش گام بردارد، فاقد خرد و دوراندیشی است.

کسی که هر لحظه نگاهش به سویی و دلش در گرو کسی است، عاشق نیست؛ همچنین عارف حقیقی هم کسی نیست که هر روز فکرش جای دیگری مشغول باشد.

مرا با یاد تو در کنج تنهایی رها کن؛ زیرا کسی که در خلوت خود با یاد و خیال تو همراه است، هرگز تنها نیست و در جمعی بزرگ حضور دارد.

به اختیار و خواست خود هرگز نمی‌توانم در برابر تو شکیبایی پیشه کنم و دوری‌ات را تاب بیاورم؛ تنها اگر مجبور باشم و در شرایطی اضطراری قرار بگیرم، شاید بتوانم اندکی صبوری کنم.

نگاه کردن به چهره تو، هر صبح را برای من همچون عید نوروز زیبا و دل‌انگیز می‌کند و در مقابل، شب‌های دوری از تو، هرچقدر هم که باشد، برایم تیره و طولانی مانند شب یلداست.

خداوندا! تمام اسیران را از بند رهایی بخش، مگر آن کسی را که اسیر کمند زیبایی محبوب شده است (چرا که این اسارت عین آزادی و سعادت است).

نگاه کن که چگونه حکیم و خردمندی چون من به شوریدگی و جنون افتاده است؛ البته طبیعی است که وقتی دل خردمندی از دست برود، به شیدایی و عاشقی گرفتار شود.

اما می‌توان برای این افتادن سعدی در دام عشق، عذری پذیرفت؛ چرا که این اولین بار نیست که او در این مهلکه گرفتار شده و سابقه طولانی در این مسیر دارد.