دیوان اشعار - غزلیات

غبارِ کوی تو برای من حکم آب حیات و عمر جاودان را دارد. اگر تمام جهان پر از شادی و خوشی باشد، من آن خوشی‌ها را نمی‌خواهم و تنها غم و اندوهِ چهره‌ات را برمی‌گزینم.

تمامِ همهمه‌ها و شور و غوغای شهر فقط ناشی از پیچ و تابِ زلفِ توست و تمامِ درگیری‌ها و فتنه در جهان، برآمده از قوسِ ابروانِ توست.

دارویِ درمانِ کسی که تشنه‌ی دیدارِ توست، زهری است که از دستانِ تو بگیرد و مرحمِ زخمِ دلِ عاشقان، زخمی است که تو بر جانشان می‌زنی.

اگر تو مرا به عنوان غلام و خدمتکارِ خود بپذیری، تا روز قیامت گوشِ من حلقه بندگیت را بر خود خواهد داشت و به این بندگی افتخار می‌کنم.

حتی اگر پیکرِ من پس از مرگ خاکستر شود و ذرات وجودم در جهان پراکنده گردد، هیچ بادی نمی‌تواند غبارِ مرا از کوی تو دور کند و من همواره در آنجا خواهم ماند.

اگر در شبِ تاریکِ هجران و دوری، مرگ به سراغم بیاید، در روز رستاخیز خیمه‌ام را در کنارِ تو برپا خواهم کرد.

هر غزلی که می‌سرایم، نامه‌ای است که احوالِ دلم را در آن بازگو کرده‌ام؛ اما وقتی این نامه‌ها به دستِ تو نمی‌رسد، نوشتنشان چه فایده‌ای دارد؟

ای سعدی، ادعای بیهوده نکن؛ شعرِ تو اگرچه سحرآمیز است و دل‌ها را تسخیر می‌کند، اما هرگز نمی‌تواند آن غمزه و کرشمه‌ی جادوییِ تو را که جانِ مرا ربوده است، به دست آورد یا وصف کند.