دیوان اشعار - غزلیات

صبحگاه با درخشش و روشنایی‌اش می‌خندد و شادمان است، اما من به دلیلِ دوری و غمِ یار، گریانم. ای دمِ صبح، تو که از همه جا می‌گذری، آیا خبری از رسیدن و دیدارِ محبوب داری؟

من هم بر حالِ زارِ خودم و هم بر خندهٔ تو (صبح) گریه می‌کنم؛ زیرا تو چگونه می‌توانی این‌گونه شاد و خندان باشی در حالی که از لبخندِ واقعیِ محبوب (که سرچشمهٔ تمامِ خوبی‌هاست) بی‌خبری؟

ای نسیمِ سحر، از جانبِ من به محبوبِ آرامش‌بخش بگو که من کسی جز تو را نمی‌شناسم که شایستگیِ محرم بودن و دانستنِ رازهایِ دلِ محبوب را داشته باشد.

به او بگو که به خاطرِ حرفِ بدگویان و بیگانگان، از محبتِ خود نسبت به من کم نکند؛ چرا که دشمن دقیقاً همین را می‌خواهد که تو از عاشقِ صادقت روی برگردانی.

تو که این‌گونه با مهربانی و ارادت به رقیبان و دشمنانت نگاه می‌کنی، سزاوارتر است که جانبِ عاشقانِ حقیقی و وفادارت را نیز حفظ کنی و آن را به تباهی نکشانی.

من آن‌گونه که دشمن توصیف کرده است، نیستم و تو خودت به خوبی از حقیقتِ من آگاهی؛ زیرا قلبِ دشمن هیچ‌گاه از دنیایِ عشق و احوالاتِ عاشقان خبر ندارد.

نه، نه؛ ای باد، اصلاً نرو و از وضعیتِ پریشان و خستهٔ من چیزی به یار نگو؛ مبادا که ذره‌ای غبارِ اندوه بر دلِ شاد و خرمِ او بنشیند.

هر کسی در جهان مشغولِ غم و گرفتاریِ خویش است، اما دلِ سعدی همواره و در همه حال، غرق در اندیشیدن به این است که چگونه باید رنج و غمِ عشقِ محبوب را تحمل کند.