دیوان اشعار - غزلیات

نگاه کردن به چهره‌ی محبوب، صبحی بسیار فرخنده و مبارک است؛ این لحظه همچون چیدنِ ثمره‌ی درختِ امید به وصالِ آن دلبر است.

بخت و اقبال من بیدار بود که باعث شد در سحرگاه، از خواب برخیزم و با طالعی نیک که از حضور دوست سرچشمه می‌گرفت، روز را آغاز کنم.

ای غم‌های دنیا و آخرت، از دلِ من بیرون بروید؛ چرا که قلبِ انسان مانند خانه‌ای است که نمی‌تواند هم‌زمان هم جایگاهِ بارِ غم‌هایِ ناچیز باشد و هم محلِ حضورِ باشکوهِ دوست.

تصمیم دارم ریشه‌ی همنشینی با بیگانگان و نااهلان را از دلم بیرون بکشم؛ چرا که نمی‌خواهم در باغِ دلِ خود، هیچ نهالی جز نهالِ عشقِ دوست پرورش دهم.

او آمد و با حضورش مرا سرافراز کرد و سپس رفت؛ من از شدتِ ازخودبی‌خودی و حیرت، حتی نمی‌دانم که آنکه دیدم حقیقتاً خودِ او بود یا تنها خیالی از او در ذهنم نقش بست.

دیگر هوش و عقلی برایم باقی نمانده و زبانم از سخن گفتن بسته شده است؛ چه خوشبخت است کسی که در برابرِ شکوه و کمالِ دوست، از هستیِ خود دست بشوید و محو شود.

ای سعدی، حجابی در کار نیست و او از تو پنهان نشده است؛ تو فقط آینه‌ی دلت را از آلودگی‌ها پاک نگه دار، زیرا آینه‌ای که زنگار گرفته باشد، نمی‌تواند جمالِ زیبا و درخشانِ دوست را نشان دهد.