دیوان اشعار - غزلیات

درخششِ خورشید در برابر سیاهیِ گیسویِ همچون شبِ تو، مانندِ سایه‌ای ناچیز است و درختِ طوبی (نمادِ بهشت)، در برابرِ قامتِ موزون و خرامانِ تو، همچون بنده و خدمتکاری فروتن ایستاده است.

آن اندامِ موزون تنها یک قامت نیست، بلکه حقیقتاً خودِ واقعه‌ی قیامت است؛ چرا که با قیام و ایستادنِ تو، رستاخیز و زنده شدنِ دوباره‌ی دلِ من در سینه به وقوع می‌پیوندد.

اگر در این ماجرای عشق، دلم به فنا و مرگ می‌رسد، من از این واقعه خشنودم؛ زیرا آبِ حیات و زندگی‌بخش، در لب‌های سرخ و یاقوت‌مانندِ تو نهفته است.

نمی‌دانم این نسیمی که می‌وزد، بویِ فصلِ بهار است یا نسیمِ صبحگاهی؟ آیا بویِ خوشِ بهشت است که به مشام می‌رسد یا نشانه‌ای از پیغامِ تو برای من است؟

دلِ من پیش از این با غرور می‌گفت که من پرنده‌ای باهوش و زیرکم و در دامِ هیچ‌کس نمی‌افتم، اما اکنون چنان اسیرِ پیچ و تابِ گیسوی تو شده است که گویی در تله‌ای گرفتار شده است.

تمامِ روز را در بندِ عشقِ تو بیچاره و درمانده مانده‌ام و اکنون به سرزمینی غریب افتاده‌ام که حضور در آن، خواست و میلِ توست.

هر لحظه دلِ من از شدتِ اندیشه و نگرانی در سینه به خون می‌نشیند؛ چرا که مدام با خود می‌اندیشم که این معشوق کیست که حتی سعدی با آن مقام و جایگاه، بنده و غلامِ اوست؟