دیوان اشعار - غزلیات

هیچ‌کس در نظر من آن‌قدر زیبا نیست که بتوانم بگویم مانند اوست؛ چرا که در دیدگان عاشقان، هیچ تصویری نمی‌تواند با زیباییِ بی‌همتایِ دوست برابری کند.

هر کسی که با انسان‌های مست و شیدا همنشین شود، ناچار است آبروداری و ظاهرسازی را کنار بگذارد، زیرا در عالمِ عشق (خرابات)، عزتِ دنیویِ نیک‌نامان بی‌ارزش است.

فقط کسانی که به حقیقت و باطن امور دست یافته‌اند، می‌توانند از سماع و شورِ درونی بهره ببرند؛ تو نیز باید ابتدا از پوسته ظاهر بگذری و به حقیقتِ مغز برسی تا به درکِ عشق نائل شوی.

به معشوق بگو که منِ بنده، تسلیمِ محضِ تو هستم؛ چه بخواهی تاج بر سرم بگذاری و چه تبرِ جفا بر من فرود آوری، هرچه تو انجام دهی برای عاشق پسندیده و نیکوست.

پیش‌تر، عقل بر ملکِ وجودِ من پادشاهی می‌کرد، اما اکنون این عشقِ فرهادگونه است که بر لب‌هایِ شیرینِ یار چیره شده و سلطنت می‌کند.

اگر موهایِ سیاه و خوش‌بویِ یار را با دقت بررسی کنی، در زیر هر تارِ مویِ او، دلی را می‌بینی که مانندِ گوی در میدانِ بازی، سرگردان و اسیرِ زلفِ اوست.

ای سعدی، هر چقدر هم که بخواهی زیباییِ رویِ یار را توصیف کنی، بیهوده است؛ چرا که زیباییِ این گل، فراتر از توانِ گفتارِ بلبلِ پرگوست.