دیوان اشعار - غزلیات

برای کسی که طالب واقعی دوست است، مسیر رسیدن به او دور و دراز نیست؛ زیرا کسی که در راه عشق محبوب، از هستیِ خویش بگذرد و به اصطلاح به دست او کشته شود، به زندگی جاودان دست می‌یابد.

آن کس که از باده معرفت و عشق چشیده و به حالت شور و جذبه سماع رسیده است، چنان از خود بی‌خود می‌شود که نه تنها جامه، بلکه گویی پوستِ خود را نیز از شدت شوریدگی می‌درد.

هر کس که چشم به جمالِ معشوقِ ما دوخته است، باید آماده باشد که از جان و هستی خود دست بشوید، زیرا این عشق رقیبانِ سرسخت و کینه‌توزی دارد.

اشکِ چشمِ انسانِ فقیر و عاشق را حقیر و بی‌ارزش مپندار، چرا که همین قطراتِ کوچکِ اشک اگر جمع شوند، مانند قطرات باران که جویبار می‌سازند، قدرتِ عظیمی پیدا می‌کنند.

عاشق به میلِ خود حرکت نمی‌کند، بلکه کمندِ عشق است که او را به دنبال خود می‌کشد؛ بنابراین نصیحت کردنِ ناصحانِ دلسوز در این میان، سخنی بیهوده و بی‌اثر است.

وقتی کسی را می‌بینی که در خاک افتاده و بی‌تاب است، فقط بپرس که گویِ این میدانِ عشق کیست؛ اما از کسی که او را به بازی گرفته و به خاک افکنده، پرس‌وجو نکن.

بندگانِ خالصِ خدا هرگز در برابرِ کارهای او چون و چرا نمی‌کنند. از نظر آنان، هر آنچه معشوق انجام می‌دهد، اگرچه به ظاهر بد باشد، در واقع نیکو است.

در برابرِ وجودِ تو، هیچ سروِ بلندی ارزش و اعتبار ندارد و هیچ عطر و رایحه‌ای نمی‌تواند با بویِ خاکِ پایِ تو برابری کند.

خردمندانِ بسیار مرا پند دادند و من نشنیدم که نباید دل به زیبایی‌های ظاهری داد، چرا که این زیبایی‌ها در نهایت همچون سنگ و سبویِ شکننده‌ای بی‌ارزش هستند.

اگر هزار دشمن هم بر سرِ سعدی هجوم بیاورند، او به همان دوستی که دارد قسم می‌خورد که جز سخن از دوست، چیزی بر زبان نیاورد.

داستانِ عشق را با اشکِ خونینِ چشمانم نوشته‌ام؛ به صفحه اولش نگاه نکن که از شدتِ آشفتگی و درهم‌تنیدگی، خواندنی نیست.