دیوان اشعار - غزلیات

دوست با حالی سرشار از شادی و سرخوشی از در وارد شد، در حالی که لبخند می‌زد و این لبخند لطیف و شکوفا، مانند غنچه‌ای بود که در پوست خود باز می‌شود و زیبایی‌اش را نمایان می‌سازد.

وقتی آن چهره زیبا و نقاشی‌شده‌گونه را دیدم، از شدت شگفتی و ناباوری در وجود خود گم شدم و با تردید از خود پرسیدم که آیا این واقعاً همان معشوق من است؟

گویی دربان بهشت، درهای خلد برین را گشوده بود، چرا که عطرِ خوشِ حضورِ او، روح و جانِ مرا به کلی معطر و سرمست کرده است.

با اشتیاقی بی‌حد و حصر و با تمام وجود (که تعبیر به دویدن با سر شده است) به سوی او شتافتم و در پای او افتادم و با التماس و محبت او را خطاب کردم.

ناگهان تصمیم به ترک کردنِ ما گرفتی؛ مراقب باش و این را نگو که این کارِ تو پسندیده و نیکو است، چرا که قطعِ رابطه با عاشق، رفتاری ناپسند است.

برای من که دلم همانند شمعی تنها و بی‌یاور در حال سوختن است، تو پیراهنی از غم و اندوهِ چند برابر تهیه کرده‌ای که این بارِ غم برای من بسیار سنگین است.

چشم‌های او با نگاهی فریبنده و نازآلود از من پرسید: آیا در این چشمانِ خمار و مستِ من، چه شکار (آهو) و جذابیتی نهفته است که تو را این‌چنین گرفتار کرده است؟

پاسخ دادم که تو تمامیِ خوبی‌ها را یکجا داری، اما تنها مشکلت این است که وفادار نیستی و خوی و اخلاقِ ناپسندی در قبال عاشق داری.

اگرچه تمام مردم جهان برای تو دعاگو هستند و تو محبوبی جهانی داری، اما از تو می‌خواهم که لحظه‌ای کوتاه به دعای منِ سعدی نیز گوش فرا دهی.