دیوان اشعار - غزلیات

محبوب من، علاوه بر داشتن خرد و پاکدامنی، با اخلاقی نیکو آراسته شده است؛ من تاکنون چهره‌ای ندیده‌ام که این‌همه ژرفا و معنای والای انسانی در سیمایش نهفته باشد.

اگر کسی در اندیشه یافتن همراهی دلسوز است، تنها شایسته است که به دنبال تو باشد؛ اگر مردم به دنبال دوستی می‌گردند، جز تو هیچ‌کس سزاوار این دوستی نیست.

من مشتاقم که بر خاک پای او بوسه زنم، حتی اگر به قیمت از دست رفتن آبرویم تمام شود؛ چرا که نزدِ عاشق، حفظ آبرو در برابرِ دلبستگی به معشوق بی‌اهمیت است.

جلوه‌گری او در دیدارش هویداست، فتنه‌انگیزی او در ابرو و چشمانش نهفته، ندرت و خاص بودن او در قامت و نحوه راه رفتنش آشکار است و طبع و خوی دلپذیرش او را کامل کرده است.

تا زمانی که به خود نیایم و از مستی عشق رها نشوم، نمی‌توانم توصیفی از دیدارش ارائه دهم؛ آخر از که می‌پرسی؟ در این میدان عشق، همه مانند گویی در بازی چوگان سرگردان و بی‌اختیارند.

دوستانم مرا به خاطر پاره کردن پیراهنم سرزنش می‌کنند؛ اما حقیقت این است که این پیراهن را بی‌وفاییِ یارم دریده است، نه اینکه من خودبخود دست به این کار زده باشم (درد عشق است که مرا بی‌قرار کرده).

جهان پیرامون به واسطه حضور یار، آکنده از زیبایی است؛ خاک به رنگ سبز درآمده، باد گل‌ها را می‌افشاند، آب گواراست، ابر مروارید می‌بارد و هوا همچون مشک معطر است.

عاشق زیر بارانِ بلا و رنج گرفتار است، صوفی درگیر ظاهر و نظربازی است، مدعی (کسی که ادعای عشق می‌کند) سرگرم بحث و جدل است و تنها عاشق راستین است که در جست‌وجوی دائمی است.

هر کس که گوشه عزلت و تنهایی را برگزیده است، دست از سر او بردار و به او کاری نداشته باش؛ زیرا کسی که چنین شوریده و دیوانه است، در عین ظاهرِ آشفته، در گنجینه‌ای از معنا و عشق پنهان شده است.

اگر چشمانت به دنبالِ دیدارِ یار است، گوش‌هایت را بر سخن دشمنان و منتقدان ببند. ای سعدی، عاشقی و نیک‌نامی در میان مردم دو مقوله ناسازگارند؛ مانند سنگ و سبو که برخوردشان موجب شکستن است.