دیوان اشعار - غزلیات

کسی که همنشین و همراه توست، از بخت و اقبالی بلند و جوانیِ ابدی برخوردار است؛ چرا که حضور در کنار تو، گویی زندگی در بالاترین مرتبه بهشت است و در آنجا پیری و فرسودگی راه ندارد.

اگر تو با اشاره‌ی خود، چهره‌ات را به عنوانِ قبله‌گاهِ من معرفی کنی، دیگر نیازی به رو کردن به قبله‌گاه‌های معمول و سنتی نخواهم داشت و نمازِ من تنها متوجهِ تو خواهد بود.

بر درِ آن خیمه، چه چیزی می‌بینم؟ آیا این تابشِ نورِ پیشانیِ توست که چنان می‌درخشد که گویی آینه‌ای در برابر خورشید قرار داده شده است؟

اگر تمامِ جهانیان سعی کنند یاد و نامِ عشق را از لوحِ دل و ذهنِ خود پاک کنند، موفق نخواهند شد؛ زیرا عشق مانندِ نقشی است که بر نگینِ انگشتر حک شده و پاک‌شدنی نیست.

از مردم دوری جستم و گوشه‌نشینی اختیار کردم، اما این کار سودی نداشت؛ چرا که گوشه‌ی چشمِ تو (نگاهِ تو)، بلایِ جانِ کسی است که در گوشه‌ای عزلت گزیده است.

گمان مبر که بی‌تو صبر و قراری دارم؛ اگر نفسی می‌کشم و زنده‌ام، این آخرین نفس‌هایِ من است که رو به پایان دارد.

هر کجا که زیباییِ تو طبلِ عشق را به صدا درمی‌آورد و آشکار می‌شود، بانگ برمی‌خیزد که این زیبایی، دل و دینِ مردم را به غارت می‌برد.

چه باک اگر سیم و زر و ثروت‌های دنیوی را نداشته باشم؛ در عوض رویِ تو را می‌بینم که برای من حکمِ تمامِ پادشاهی و ثروتِ رویِ زمین را دارد.

عاشقِ حقیقی از ضربه و زخمِ دوست نمی‌میرد؛ بلکه حتی اگر زهرِ کشنده به من بنوشانی، آن را چون آبِ گوارا و زلال می‌نوشم.

ای سعدی، اکنون که راهِ رسیدن به تو را یافته‌ام، اگر به راهِ دیگری بروم، این نشانه‌ی گمراهیِ آشکار و بیراهه رفتنِ من است.