دیوان اشعار - غزلیات

من تمامِ وجودم را با مهر به او پیشکش کرده‌ام، اما او در مقابل، با ستیزه و دشمنی پاسخ می‌دهد؛ چه می‌توان کرد که بخت و اقبالِ من چنین رقم خورده است و گریزی از آن نیست.

ای جانِ من، شاید بهتر باشد که دیگر با این بازوانِ زیبا و ظریف (که همچون نقره می‌درخشد) گلاویز نشوی و ستیزه نکنی، چرا که تو حریفِ این زیبایی و قدرت نیستی.

هر کس که از موهبتِ عقل و آینده‌نگری بهره‌مند است، پیش از آنکه قدم در راهی بگذارد، ابتدا جوانب و عواقب آن را می‌سنجد تا در دام نیفتد.

دلبستگیِ فردِ نادان به زیباییِ ظاهریِ معشوقِ بی‌رحم، مانند کودکی است که فریبِ رنگ و لعابِ یک مارِ خطرناک را می‌خورد و با آن بازی می‌کند که عاقبتی جز گزیده شدن ندارد.

عاشقِ دردمندی که در آتشِ دوری از یار می‌سوزد، هیچ‌گاه به آرامش نمی‌رسد، مگر در آن شبی که در گور بخوابد و مرگ، بالین و بسترِ او شود.

اگر از پا افتادم و در راه عشق هلاک شدم، برایم گریه و زاری نکنید، چرا که این اولین بار نیست که من چنین رنجی را تجربه می‌کنم و به این وضعیت خو گرفته‌ام.

در راه عشق، تحملِ رنج و سختی‌های پی‌درپی ضروری است؛ چرا که عشق حقیقی، هزینه‌ای بسیار بیش از این‌ها می‌طلبد و باید آماده‌ی پذیرشِ دشواری‌های بزرگتر بود.

حتی اگر هزاران بار پاسخِ تلخ و زننده به من بدهی، باور و عقیده‌ی قلبیِ من این است که هرچه از جانبِ تو می‌رسد، شیرین و گواراست.

حتی مردی که آن‌قدر قدرتمند است که می‌تواند شیری را در کمندِ خود گرفتار کند، وقتی خودش در دامِ عشق (یا تقدیر) گرفتار شود، ناتوان و بیچاره می‌گردد.

ای سعدی، در برابرِ مشیت و دستِ قدرتمندِ روزگار سر تسلیم فرود آور و به نیستی و فنا تن بده، چرا که تنها راهِ چاره و مقابله با دستانِ قدرتمندِ تقدیر، همین تسلیم است.