دیوان اشعار - غزلیات

آیا این نسیمی که صبحگاهان می‌وزد، بوی خوش گیسوان یار من است؟ چرا که استشمام آن، تنها داروی آرام‌بخشِ دلِ بیمار و بی‌قرار من گشته است.

چشم بخت و اقبال من گویی تا ابد در خواب فرو رفته است؛ زیرا اگر وصال تو را در خواب ببینم، حتی آن رویای شیرین نیز برایم چون دیداری واقعی و در کنار هم بودن است.

حتی اگر با چشمان خود ببینم که تو قصد جان مرا کرده‌ای، دست شستن از جان و فدا کردن آن برای دوستان، در مرام و منشِ من کار دشواری نیست.

حقیقت این است که جانِ ناچیز من لایقِ پیشکش کردن به تو نیست؛ اما این تنها سرمایه‌ای است که در حد توان و اقتدار من برای عرضه به تو وجود دارد.

این تسلیم و بندگی، انتخابِ آگاهانه من نیست بلکه کششی درونی است؛ با این حال، خواست و رضایت تو را بر هر تصمیم و اختیارِ دیگری از سوی خودم مقدم می‌دانم.

اگر از جفا و ستم تو هزاران غم بر دلم بنشیند، باز هم بنده و خاکسار تو هستم؛ چرا که تنها تویی که می‌توانی تسلی‌بخشِ همین غم‌هایِ برخاسته از خودت باشی.

درونِ خلوتِ دلِ من جایی برای غریبه‌ها و نااهلان نیست؛ پس دور شو، چرا که هر کسی که یارِ من نباشد، وجودش برای من تنها اسباب رنج و مزاحمت است.

دلم دیگر میلی به گشت‌وگذار در لاله زار و باغ‌های دنیوی ندارد؛ زیرا یاد و خیال تو، برای من حکم زیباترین باغ و گلستان را دارد.

ای ستمگر! جانِ سعدی در راه جست‌وجوی تو سوخت و از بین رفت، اما دلِ تو حتی به حالِ این عاشقِ امیدوارِ درمانده که چشم به راهِ توست، نسوخت.

و اگر خواست و اراده‌ی تو این است که من به مراد و خواسته‌هایم نرسم، هیچ تفاوتی برایم ندارد، چون رسیدن به مرادِ تو، خودِ هدف و مرادِ نهاییِ من است.