دیوان اشعار - غزلیات

بر کسی چون من که باده‌ی صبحگاهی نوشیده است، پوشیدن خرقه که نشانه‌ی زهدِ ظاهری است، حرام و ناپسند است. ای حاضران در مجلس، راهِ خرابات که جایگاهِ رندان و عاشقانِ بی‌پروایِ حقیقت است، کدام سو است؟

مردمانِ دنیا هر یک به دنبالِ دل‌خوشی و سرگرمیِ خاصی هستند، اما برای من، غمِ عشقِ تو ای زیبارویِ ماه‌چهره، تمامِ خواسته‌ها و نیازهایم را پوشش می‌دهد و برایم کافی است.

برخیز و بیا تا در سایه‌ی درخت سروی بنشینیم؛ چرا که وقتی تو آنجا می‌نشینی، قامتِ راست و بلندِ سرو در برابرِ زیباییِ قد و قامتِ تو، به نشانه‌ی احترام و تواضع، قد علم می‌کند و می‌ایستد.

گیسویِ خم‌خورده‌ی تو، دامی است که دلِ صاحبانِ بصیرت و اهلِ معرفت را شکار می‌کند و آن خالِ زیبایی که بر بناگوش داری، گویی همان دانه‌ای است که برای به دام انداختنِ این دل‌ها در دامِ گیسو افکنده‌اند.

وقتی هم‌نشینِ باوقاری چون تو در چنین زمان و مکانی در کنارم باشد، اگر باده بنوشم، آن شراب نه تنها حرام نیست، بلکه گویی شرابِ بهشتی و حلال است که از زلالیِ حضورِ تو نشأت گرفته است.

به محتسب و مأمورِ شرعیِ شهر بگویید که مراقب باش و زنهار؛ به محفلِ عاشقانه‌ی ما سنگِ ستم و تهمت مزن، چرا که این مجلس مانندِ جامی شیشه‌ای، نازک و شکستنی است.

حسادتِ عاشقانه‌ام به من اجازه‌ی بازگو کردنِ نامِ معشوق را نمی‌دهد؛ نمی‌خواهم فاش کنم که چه کسی مرا کشته و مجذوبِ خود کرده است، تا مبادا مردمِ نااهل از نامِ معشوقِ من باخبر شوند.

افسوس که ما در آتشِ این عشقِ پنهانی سوختیم و به کمال و پختگی رسیدیم، اما آن معشوق هنوز از سوزِ درونیِ ما بی‌خبر است، زیرا او هنوز در بی‌خبری و خامیِ دورانِ کودکیِ عشق به سر می‌برد.

ای سعدی، هیچ تشویش و نگرانی به دل راه مده؛ زیرا حتی اگر در کامِ نهنگِ خطرناکِ روزگار گرفتار شوی، وقتی در نظر و توجهِ دوستِ حقیقی باشی، تمامِ آن گرفتاری‌ها عینِ کام‌روایی و خوشبختی است.