دیوان اشعار - غزلیات

شرابی که از دستانِ یار به عاشق می‌رسد، حتی اگر باعث مرگ و خون‌ریزیِ عاشق شود، همچون آبِ گوارای بهشتی (سلسبیل) پاک و ارزشمند است.

دلیلِ شیرینی و جذابیتِ بی‌نهایتِ یار را نمی‌دانم، اما همین‌قدر می‌بینم که این زیبایی و فریبندگی به وضوح در وجود او پیداست، درست مانند خرما که شیرینی‌اش را در خود دارد و بر درختِ خرما نمایان است.

زیبایی و تیرگیِ چشمان و ابروانِ یار، حاصلِ رنگ و آرایشِ مصنوعی (وسمه و سرمه) نیست، بلکه این جذابیت و جادویِ طبیعیِ خودِ اوست که چنین دلفریب است.

سرانگشتانِ یار، اگر به رنگِ سرخ درآمده، به خاطرِ استفاده از حنا نیست؛ بلکه به این دلیل است که به خونِ عاشقانِ کشته‌شده در راهِ عشق آغشته گشته است.

ای کاروانِ عمر، راه خود را بگیرید و بروید، چرا که من دیگر به این دنیا دلبستگی ندارم و روح و جانم برای سفرِ ابدی و رسیدن به مقصدِ اصلی (مرگ یا وصلِ الهی) آماده است.

برای عاشقی که در فراقِ معشوق (لیلی) می‌سوزد، هر شبِ جدایی چنان طولانی و کش‌دار است که گویی پایانی ندارد.

کمندِ عشقِ یار، عاشق را بی‌اختیار به سوی خود می‌کشد و در این مسیر، مسافتِ طولانی و سختیِ راهِ بیابان دیگر معنایی ندارد.

عاشق باید در مسیرِ عشق، همچون مورچه‌ای که با سختی و لرزان راه می‌سپرد، حرکت کند، حتی اگر این مسیر بسیار خطرناک و هولناک (مانند زیرِ پای فیل) باشد.

آنجا که معشوق دستی به سوی عاشق دراز می‌کند و عنایتی می‌نماید، اگر عاشق جان و سرِ خود را فدای او نکند، فردی خسیس و نالایق است.

ما هر چه در مسیرِ عبادت و بندگی تلاش کنیم، باز هم در برابرِ بزرگیِ یار شرمساریم، اما هر عملِ یاری، حتی اگر در ظاهر بد یا قبیح باشد، در نظرِ ما زیبا و نیکوست.

مردمِ عادی در صورتِ از دست دادنِ دوست، به دنبالِ جایگزینی برای او هستند، اما معشوقِ من چنان یگانه و بی‌همتاست که هیچ‌کس نمی‌تواند جایِ او را بگیرد.

سعدی می‌گوید که از هیچ‌چیز جز عشق سخن نگو، چرا که حقیقتِ هستی تنها عشق است و هر سخنی جز این، یاوه و جنجالِ بی‌حاصل است.