دیوان اشعار - غزلیات

دلی که بتواند هم عاشق باشد و هم در برابر سختی‌های عشق، صبور و آرام بماند، یقیناً دلی از سنگ است؛ چرا که فاصله میان حال و هوای عاشقانه و وضعیتِ شکیبایی، بسیار زیاد و غیرقابل‌جبران است.

ای همراهانِ راهِ سلوک و طریقت، مرا نصیحت نکنید؛ زیرا توبه کردن در مسیر عشق، مانند کوبیدنِ ظرفِ شیشه‌ای (آبگینه) بر سنگ است و بلافاصله می‌شکند و بی‌اثر می‌شود.

دیگر در هنگام خواب یا استراحت، نیازی به شراب یا شنیدنِ موسیقی ندارم؛ زیرا در آیین و مرامِ عاشقان، به دنبالِ خوش‌نامی و آبروداری بودن، خود یک ننگ و عار به حساب می‌آید.

چگونه می‌توانم پند و نصیحتِ دیگران را بشنوم یا به مصلحت‌اندیشی‌های آنان توجه کنم؟ در حالی که تمامِ حواس و تمرکزِ من، یعنی چشمانم به چهره‌ی ساقی و گوش‌هایم به نوای چنگ دوخته شده است.

من به امیدِ رسیدن به یادگاری از سوی معشوق، دامانِ نسیمِ سحرگاهی را گرفته‌ام، اما افسوس که دستِ من به چیزی جز باد نرسیده است و در واقع در حال گرفتنِ هوا هستم.

چه کسی حاضر است پیغامِ ما را برای معشوقی که از دست ما خشمگین شده و رفته است، ببرد؟ برگرد، زیرا اگر قصد تو جنگ و ستیز است، من از همین حالا تسلیم شده و سپر را به نشانه صلح انداخته‌ام.

هر طور که می‌توانی و هرچقدر که می‌خواهی مرا آزار بده و بکُش، چرا که بدونِ تماشای چهره‌ی تو، دنیا با تمام وسعت و فراخی‌اش، برای من تنگ و دلگیر است.

ملامت و سرزنشِ مردم، عشق را از دل سعدی پاک نمی‌کند؛ همان‌طور که نمی‌توان سیاهی را از پوستِ حبشی زدود، چرا که آن رنگ، ویژگیِ ذاتی و طبیعیِ اوست.