دیوان اشعار - غزلیات

چه کسی می‌تواند میزانِ سختی و درازیِ شبِ هجران را درک کند؟ تنها کسی که در بندِ عشق گرفتار است، می‌تواند بفهمد که این شب تا چه حد طولانی و طاقت‌فرساست.

اگر بخواهم برای فرار از اندوهِ دل به باغ و بوستان پناه ببرم، باز هم فایده‌ای ندارد؛ چرا که هیچ درختِ سروی به زیبایی و موزونیِ قامتِ تو نیست که بتواند جایِ تو را بگیرد.

کیست که پیام مرا به آن یاری که رشته‌ی دوستی را گسسته است، برساند؟ به او بگو با وجود اینکه تو پیوندِ عاطفی را شکستی، من همچنان وفادار مانده‌ام و پیوندِ دلیِ خود را حفظ کرده‌ام.

سوگند خوردن به جانِ تو، در شأنِ عاشقی که عزتِ نفس دارد نیست؛ اما سوگند به خاکِ پایِ تو که برای من بسیار مقدس و سنگین است، شایسته‌یِ بیان است.

سوگند به آن خاکِ پاک که با وجودِ پیمان‌شکنیِ تو و دل بریدن‌ات از من، چشمانِ من همچنان به امیدِ دیدارِ تو باز است و به تو می‌اندیشد.

ای معشوق، نزدِ من بیا، چرا که صورتِ من بر آستانه‌یِ خانه‌یِ تو پهن شده است تا به جایِ خاکِ زیرِ پایت، من فرشِ راهِ تو باشم.

خیالِ صورتِ زیبایِ تو بذرِ امید را در دلم می‌کارد، اما غمِ عشقِ تو همزمان ریشه‌یِ صبر و شکیباییِ مرا از بیخ برکنده است.

شگفتا از تو که در ظاهر آرام و جمع و جوری، اما اگر دقیق شوی، در زیرِ هر تارِ موی تو، دلی آشفته و پریشان گرفتار شده است.

اگر لباس‌هایِ تو آن‌قدر نازک نبود که اندامِ زیبایی‌ات را نشان دهد، مردم گمان می‌کردند که پیراهنت پر از گل‌هایِ خوشبو است (آن‌قدر که زیباییِ تو فراتر از تصورِ عادی است).

تنها من نیستم که در این مسیرِ عاشقی از پا درآمده‌ام؛ چه بسیارند عاشقانی که از ستم و بی‌توجهیِ تو به درگاهِ خداوند دست به دعا بلند کرده‌اند.

فراقِ یاری که برایِ تو همچون کاه و برگِ بی‌ارزشی است، برایِ دلِ من همچون کوهِ عظیمِ الوند سنگین و طاقت‌فرساست.

از شدتِ ضعف و ناتوانی، رمقی برای آه کشیدن هم ندارم؛ و می‌ترسم که مردم با دیدنِ سکوتِ من، تصور کنند که سعدی از دوریِ تو راضی و خرسند است.