دیوان اشعار - غزلیات

امروز حال و روز عاشقِ واقعی چنان است که گویی دین و آیینش فقط عشق به معشوق (لیلی) است و هر راه دیگری جز این مسیر، گمراهی و تباهی است.

فرهاد به خاطر شدت عشقش دچار چنان حالتی است که حتی اگر رنج و ملالتی هم داشته باشد، در برابرِ بی‌تابیِ من چیزی نیست. در واقع شاعر به عمقِ بی‌قراریِ خود در مقایسه با سایر عاشقان اشاره دارد.

عذرا که رمزشناسیِ عاشقانه را می‌داند و بدونِ خواندنِ نامه، از عشق آگاه است، نیک می‌داند که اشک‌هایِ وامق، حکمِ پیام و رسالتی را دارد که نشان از عشقِ عمیق اوست.

ای نوازنده! همین سبک و سیاقِ عاشقانه را ادامه بده که این مسیری که تو آغاز کردی (شعر گفتن از عشق)، ما را به سرمنزلِ مقصود راهنمایی می‌کند.

ای کسی که در امنیت و سلامت (کنار آب) نشسته‌ای! تو که در دریایِ عشق غرق نشده‌ای، هرگز نمی‌توانی حالِ آشفته و دردمندِ ما را درک کنی.

ما از درِ خانه دوست به کجا برویم؟ تقدیرِ ما چنین رقم خورده که در آستانه‌ی او خاک شویم و او نیز تقدیرش این است که خونِ ما را بریزد؛ این یک پیوندِ تقدیری است.

اگر در برابرِ اهل دل و عاشقان، سر به نشانه تسلیم و فروتنی بر خاک نگذارم، دیگر حتی نمی‌توانم سرم را بالا بگیرم و در محضرشان حاضر شوم، چرا که این کار باعث شرمندگی من است.

هر لحظه‌ای که به غیر از یادِ محبوب سپری شود، اتلافِ عمر است و هر سخنی که جز از عشق باشد، سخنی بیهوده و بی‌معناست.

من دیگر با هیچ‌کس در این جهان معامله‌ای ندارم؛ هر پیمانی که بدونِ حضور و رضایتِ تو بسته باشم، باطل و فسخ شده است.

در هر ستمی که بر من روا می‌داری، بویِ وفاداری به مشام می‌رسد و در هر سرزنش و عتابِ تو، هزاران نشانه از آشتی و دلجویی نهفته است.

سعدی! لوحِ دلت را از هرچه غیرِ دوست است، پاک کن؛ چرا که دانشی که تو را به سویِ حقیقتِ حق رهنمون نشود، چیزی جز نادانی و جهل نیست.