دیوان اشعار - غزلیات

آن زلف تیره و صورت روشن تو، به شب و روز می‌ماند و آن قامت بلند و موزون تو، نه درخت صنوبر، بلکه همچون نخل پرباری است که سرشار از شهد و شیرینی است.

دهان تو آن‌قدر کوچک و لطیف است که به فکر هیچ خردمندی خطور نمی‌کند؛ مگر آنگاه که لب به سخن بگشایی تا باور کنند که این عضو زیبا، دهان توست.

این آتش عشق که از زیبایی تو در دل مردم افتاده است، باعث تعجب نیست که می‌سوزاند؛ آنچه جای شگفتی دارد، کسانی هستند که هنوز در برابر این عشق «خام» مانده و تحت تأثیر قرار نگرفته‌اند.

هر انسانی که در فصل بهار عاشق نشود، انسان نیست؛ همان‌طور که هر گیاهی که با آمدن نوروز سر از خاک برنیاورد و تکان نخورد، چوب خشکی بیش نیست.

وقتی قامت سروگونه تو می‌جنبد، گمان می‌کنی به خاطر وزش باد بهاری است؛ در حالی که دلیل واقعی آن، مستی و شوری است که از ناله پرندگان عاشق در چمن برانگیخته شده است.

هر کسی همچون من این‌قدر به تو اشتیاق ندارد؛ چرا که تو مانند خورشید درخشانی و کسی که به تو بی‌میل است، مانند مرغ شب (جغد) است که از دیدن نور ناتوان است.

آرزو دارم تمام عمرم را در راه رسیدن به تو سپری کنم، هرچند که می‌دانم توانایی و ظرفیت من به اندازه مسیر طولانی و دشوارِ این عشق نیست.

هر سرنوشتی دلیلی دارد و من می‌دانم که این دردِ فراق و دوری از دوست، همان عاملی است که مرا به کام مرگ می‌کشاند.

من نمی‌توانم درد دل خود را به غریبه‌ها بگویم؛ زیرا گله کردن از معشوق در پیشگاه دشمنان، خلاف رسم ادب و جوانمردی است.

اما این عشق، رازی نیست که بتوان پنهان کرد؛ چرا که تو با زیبایی‌ات پرده‌دری می‌کنی و من نیز توانایی کتمان ندارم، زیرا پرده‌ی من به نازکی پارچه‌ی قصب است.