دیوان اشعار - غزلیات

ای دل، در راه عشق شکیبایی پیشه کن، چرا که صبر و تحملِ رنج، راه و رسمِ پاکان و عاشقانِ حقیقی است؛ پایداری در برابر مشکلاتِ عشق، شرطِ اصلیِ وفاداری در دوستی است.

معشوق، فرمانروای مطلق است و اختیارِ پذیرش یا ردِ ما را دارد؛ اگر بر ما سخت بگیرد و ستم کند، حاکم است و اگر محبت ورزد، حقِ اوست و اعتراضی نیست.

با اینکه هنوز ناله‌ و زاری‌ام به درگاهِ تو ادامه دارد و با اینکه هنوز تو مرا از خود می‌رانی و پشت به من می‌کنی، با این حال همچنان امیدوارم.

برقِ سرزمینِ یمن درخشید و بادِ بهاری وزید (فصلِ عاشقی و شوریدگی فرا رسید)؛ صبر و قرارِ مجنون از دست رفت، اکنون باید پرسید که خیمه‌ی معشوق (لیلی) در کجاست؟

غفلت در روزگارِ عشق برای عارفان و حقیقت‌جویان گناهی بزرگ است؛ اکنون که فرصتِ جوانی و عمر مهیاست، باید بشتابی، زیرا پایانِ دنیا جز نیستی و فنا نیست.

هم‌نشینی با یارِ عزیز، تنها دستاوردِ ارزشمندِ دورانِ زندگی است؛ حتی یک لحظه دیدنِ دوست، ارزشی فراتر از تمامِ هستی (دنیا و آخرت) دارد.

اگر تو رنج‌کشیدنِ مرا می‌پسندی، همان برای من درست و گواراست؛ خواستِ تو، هدفِ نهایی و مقصدِ اصلیِ من است.

بنده را چه جایِ ادعا و خودنمایی است؟ حکمِ نهایی تنها دستِ خداوند است؛ اگر تو قدمی به سوی من برداری، من با تمامِ وجود (چشم‌به‌راه) به پیشوازت می‌آیم.

مرا از درِ خانه‌ات مران که این کار با رسمِ وفاداری سازگار نیست؛ چرا که من در این شهر غریبم و در همه دنیا نیازمند و گدا هستم.

با وجود تمامِ گناهانم، به بخششِ تو امید دارم و در کنارِ ترسم، رجا (امید) نیز جای دارد؛ اگر جان و وجودِ من چون مس (بی‌ارزش) باشد، لطفِ تو همچون کیمیاست که آن را به طلا (ارزشمند) تبدیل می‌کند.

ای سعدی، اگر واقعاً عاشقی، پس چرا به دنبالِ وصال و خواستِ خودت هستی؟ هر کس که به دنبالِ دلِ دوست است، دیگر نباید مصلحت و خواستِ خود را دنبال کند.