دیوان اشعار - غزلیات

پیچ و تاب موی یار، همانند دامی است که بلا و گرفتاری در پی دارد؛ کسی که در این حلقه گرفتار نشده، اگرچه از رنج مصون مانده است، اما از حقیقت و شکوهِ این ماجرای عاشقانه نیز کاملاً بی‌خبر است.

اگر معشوق بخواهد مرا با تیغ بکشد، بدون هیچ تردیدی و با کمال میل می‌پذیرم؛ زیرا یک لحظه دیدن چهره او، ارزشی به مراتب بالاتر از صدها جانِ مانند جان من دارد.

اگر در راه رسیدن به معشوق، جانمان را از دست بدهیم، هیچ جای گلایه و حیف نیست؛ زیرا معشوق از جان ما نیز عزیزتر و دوست‌داشتنی‌تر است.

نیازی نیست که عاشق برای اثبات عشق خود، ادعایی به زبان آورد یا استدلالی ارائه کند؛ چهره زرد و نالان از سرِ درد، به تنهایی گواه صادقی بر عشق اوست.

سرمایه اصلی انسانِ پرهیزکار، صبر و عقل است، اما در وادی عشق، عقل در دام می‌افتد و نیروی صبر در برابر قدرتِ هوس و میلِ قلبی خوار و ناتوان می‌شود.

من که دلم گرفتار و جانم در کمند عشق اوست، دیگر مجالی برای پرسش و پاسخ ندارم و نمی‌توانم بپرسم که چرا چنین شده و دلیلِ این رخدادها چیست.

معشوق، صاحب اختیارِ هستی است و فرمان‌روایِ مطلقِ رد و پذیرش است. هر کاری که انجام دهد، ستم نیست؛ اگر تو از رفتار او بنالی، آن شکایت توست که جفا و ناسپاسی محسوب می‌شود.

اگر می‌خواهی شمشیر از نیام برکشی یا زهر در جام بریزی، من آماده‌ام؛ چرا که از جانب ما همه چیز پذیرفته شده و سراسر رضایت است.

چه با مهربانی‌ات مرا بنوازی و چه با قهر و خشونت مرا گداخته کنی، فرمان تو بر من جاری است و هر نوع ستمی که بر من روا داری، از نظر من پذیرفته و شایسته است.

هر کسی که به خاطر آزار رقیب یا بی‌مهریِ معشوق، عهد و پیمان خود را فراموش کند و از عشق دست بکشد، مدعیِ دروغینی است که وفادار نیست.

سعدی، هر چه از اخلاق و رفتارِ دوست صادر شود، زیبا و پسندیده است؛ بگو که او فقط دشنام دهد، زیرا در گوشِ عاشق، حتی دشنامِ لبِ شیرینِ او نیز همچون دعا و خیرخواهی است.