دیوان اشعار - غزلیات

عشق و ارادتِ همگان در گذر روزگار و با گذشتِ زمان کهنه و فراموش می‌شود، اما عشقِ من به تو از این قاعده مستثناست؛ چرا که عشقِ من همان عشقِ نخستین است و با گذشتِ زمان، پیوسته در حالِ فزونی و تازگی است.

اگر در پیشگاهِ تو که قبله‌گاهِ من است، مجوزی برای ورود یا پذیرش نداشته باشم، دیگر به کجا می‌توانم پناه ببرم؟ من در این آستان که محلِ عبادتِ من است، تا پای جان می‌مانم و جز در این مکان جایی برای رفتن ندارم.

امیدوارم در روزِ قیامت دیگر حساب و کتابی برای من در کار نباشد، چرا که من در همین دنیا، با چشیدنِ طعمِ دوری و وصالِ تو، تمامِ رنج‌ها و لذت‌های جهان را تجربه کرده‌ام و دیگر دلیلی برای مرگ و بازگشتِ دوباره باقی نمانده است.

شنیده‌ام که تو به حالِ ضعیفان و دل‌شکستگان نظر می‌کنی؛ از همین رو، من نیز دلم را به بیماریِ هجران مبتلا کردم تا به امیدِ عیادتِ تو، شاید نگاهی بر من افکنی و حالم را دریابی.

اگر تو با گوشه‌ی چشمی، همچون فردی شکسته و ناچیز به من بنگری، به قدری بر من منت نهاده‌ای که گویی من به اوجِ بزرگیِ آسمان‌ها رسیده‌ام و همچون سیاره مشتری، غرق در سعادت و خوشبختی شده‌ام.

اصلاً گمان نکن که می‌توانم تو را رها کنم و بروم؛ چرا که نه آنقدر توان و جسارتی دارم که از تو دل بکنم و نه آنقدر صبر و شکیبایی که در غیابِ تو بتوانم با آرامش بنشینم.

قطعاً روزی خواهد رسید که مرا کاملاً کشته و از پای درآمده خواهی دید، اما حتی در آن لحظه نیز با تمامِ وجود و با هر دو دستِ ارادت، دامنِ تو را که قاتلِ منی، رها نخواهم کرد.

اگر روزی جنازه‌ی مرا از کویِ تو بیرون ببرند، این برای من مرگی نیست، بلکه چه افتخارِ بزرگی است که با نامی نیک و شهادتی در راهِ عشق، از این دنیا رخت بربسته و به سوی معشوق سفر کرده‌ام.