دیوان اشعار - غزلیات

حرکات دلفریب و دلربای تو بسیار متناسب و موزون است و سخنانت بدون هیچ‌گونه محاسبه و حساب‌گری، مستقیماً به جان می‌نشیند و بر دل اثر می‌گذارد.

وقتی توانِ صبر کردن در برابر جور و ستم تو را ندارم، ناچار باید آن را تحمل کنم؛ مگر انسان بودن به این معنا نیست که از سردی و بی‌مهریِ معشوق آزرده و پریشان شود؟

اگر تو با من دشمنی کنی و مرا با تیرِ نگاهت بزنی، من از پیشِ تو نمی‌روم؛ و اگر همچون سیلِ خروشانِ بلا بر من نازل شوی، باز هم از تندی و نشیبِ آن فرار نخواهم کرد.

زیبایی و جمال تو فراتر از تصورِ عقل و وصفِ زبان است؛ من در حیرتِ شگرفی فرو رفته‌ام که چگونه می‌توان چهره‌ی دلربای تو را ستود.

حتی اگر بخت و اقبال مرا به اوج قدرت و تخت پادشاهی برساند، باز هم آن‌چنان نیستم که بخواهم از تو جدا شوم؛ بلکه همواره می‌خواهم چون بنده‌ای در رکاب و ملازمِ تو باشم.

عجیب است که کسی در این شهر، دین‌دار و پارسا باقی بماند؛ مگر می‌شود کسی رخسار تو را ببیند و دین و ایمانش را به بازی نگیرد؟

تو از شدت عشقی که به تو دارم و حالم که بر من می‌گذرد بی‌خبری؛ از پرده بیرون بیا و خود را نشان بده، وگرنه از شدت اشتیاق، پرده‌ی حجابت را به آتش می‌کشم.

تو همچون درختی خوش‌منظر و پرثمر هستی که همه به تو چشم دوخته‌اند، اما من چه کنم که دستانِ کوتاهم به سیبِ تو (وصلِ تو) نمی‌رسد؟

تو هرگز شبی را در انتظارِ کسی ننشسته‌ای تا بدانی چه بر دلِ عاشق می‌گذرد؛ تو کجا می‌دانی که بر منتظرانِ ناشکیب در شبِ هجران چه سخت می‌گذرد؟

ای شبِ جدایی، تو خودت چه شبِ طولانی و سهمگینی هستی؛ زودتر بگذر که جانِ سعدی از ترس و وحشت و سنگینیِ حضور تو در حالِ گداختن است.