دیوان اشعار - غزلیات

هنگامی که دلِ پرشور و عاشقِ من به سمتِ باغ و بوستان می‌رفت، عطرِ گل‌ها و ریحان‌ها چنان مرا مسحور کرد که از خود بی‌خود شدم و در آن حال، یادِ تو در دلم زنده شد.

گاهی بلبل آواز سر می‌داد و گاهی گلبرگ‌های گل از شکفتن می‌شکافتند، اما وقتی یادِ تو در ذهنم خطور کرد، تمامِ این زیبایی‌های ظاهریِ طبیعت از خاطرم محو شد.

عشقِ تو در دل‌ها جای گرفته، نامِ تو بر زبان‌ها جاری است، شور و هیجانِ عشقت در سرها پیچیده و رازِ وجودِ تو در عمقِ جانِ ما پنهان است.

از آن لحظه که با تو پیمانِ عشق بستم، تمامِ وعده‌های دیگر را زیر پا گذاشتم؛ چرا که پس از تعهد به تو، شکستنِ هر پیمانِ دیگری در برابرِ غیر، شایسته و رواست.

از وقتی خارِ غمِ عشقِ تو به دامنم آویخته و درگیرِ آن شده‌ام، رفتن به باغ و گلستان و لذت بردن از زیبایی‌های ظاهری، نشان‌دهنده کوته‌نظری و بی‌خبریِ من است.

کسی که چنین دردِ عظیمی از عشق او را از پای درآورده و ناتوان کرده است، باید دست از جستجوی درمان‌های دنیوی بردارد، چرا که این درد، درمانی ندارد.

اگر در راهِ جستجوی تو رنجی به ما برسد، شایسته است؛ زیرا وقتی هدفِ نهایی، رسیدن به ساحتِ مقدسِ عشق تو باشد، گذر از بیابان‌های دشوار هم آسان می‌شود.

اگر تمامِ تیرهای بلا که در ترکشِ تقدیر است به سمتِ قلبِ زخمیِ من روانه شود، من نیز آمادگی دارم که یکی از قربانیانِ راهِ تو باشم.

هر کس که نگاهی عاشقانه به سویِ یارِ کمان‌ابرو دارد، باید خود را آماده کند و همچون سپر در برابرِ تمامِ تیرهای بلا و سختی‌های ناشی از آن ایستادگی کند.

مردم به من می‌گویند سعدی، این‌قدر از عشقِ او سخن مگو، اما من به گفتنِ آن ادامه می‌دهم و باور دارم که پس از من نیز، آیندگان در دوران‌های مختلف از این عشق سخن خواهند گفت.