دیوان اشعار - غزلیات

چه کسی به این بازوی لطیف و ظریف، تواناییِ کشیدنِ کمانِ سختِ ابرو را داده است؟ همین نگاهِ گذرا و تیرگونه‌ی تو برای شکار قلبِ عاشق، به اندازه شکارِ آهو توسط صیاد، تمام و کافی است.

هزاران قلبی که پیش از این صیدِ تو شده‌اند، باز هم به سوی تیرِ نگاه تو بازمی‌گردند؛ چنین قدرتی داری که با کمانِ ابرو، دل‌ها را بارها به اسارت می‌گیری.

تو اصلاً نیازی به زره و پوششِ جنگی نداری، چرا که در میدانِ نبردِ عشق، آن‌قدر قدرتمند و زیبا هستی که حتی مویِ خود را بر تن می‌کنی و آن خود برایت حکمِ زره و محافظ را دارد.

مردم اگر چشمانِ تُرک‌وار و جذابِ تو و زلفِ مشکین و هندویِ تو را ببینند، حاضرند قلمرو هند و توران را در برابر آن به آسانی تسلیم کنند.

مغانی که در معبد فرخار مشغول پرستشِ بت‌ها هستند، حتماً تا به حال کسی مثل تو را ندیده‌اند؛ وگرنه بت‌های سنگی را رها کرده و به پرستشِ تو که بت‌رویی زیبا هستی، روی می‌آوردند.

برای فتحِ قلعه‌ی دلِ من نیازی به منجنیق و ادوات جنگی نیست؛ کافی است کمندِ گیسوی خود را بر بامِ قصرِ من بیندازی تا بی درنگ تسلیمِ تو شوم.

من که تمامِ عمر تصمیم داشتم همچون سیمرغ در انزوا و گوشه‌نشینی زندگی کنم، چنان توسط تو گرفتار شدم که گویی بازِ شکاری، کبکِ تیهو را به چنگ آورده است.

همین که لب‌هایت را دیدم، ارزشِ لعلِ گران‌بها در نظرم فرو ریخت و وقتی سخن گفتی، ارزشِ مرواریدهای گران‌قیمت نزدِ من از بین رفت.

ارزش و زیباییِ چهره‌ی تو، بازارِ خورشید و ماه را کساد کرد؛ دقیقاً همان‌طور که معجزه‌ی حضرت موسی، جادویِ ساحرانِ زمانه‌اش را باطل و بی‌اثر کرد.

با زحمت کشیدنِ بیهوده نمی‌توان گنجِ وصالِ معشوق را به دست آورد؛ زیرا در این راه، بخت و اقبال و عنایتِ الهی کارساز است، نه زور بازو و تلاشِ فیزیکی.

سعدی زمانی دل به زیباییِ معشوق می‌بندد که بتواند بدخویی و تندیِ او را نیز تحمل کند؛ چرا که عشقِ واقعی، پذیرشِ تمامِ ابعادِ وجودیِ محبوب است.