دیوان اشعار - غزلیات

تا زمانی که بار اندوهِ عشق تو بر دلِ پریشان و بی‌خرد من سنگینی می‌کند، سوز و حرارتِ عشقت هرگز اجازه نمی‌دهد که جوشش و التهابِ درونیِ من فرو بنشیند و آرام بگیرم.

تا زمانی که یادِ زلف و چهره‌ی زیبا و دلربای تو در خاطر من است، حتی فکر کردن به گل‌ها و سنبل‌های زیبا نیز به ذهنم خطور نمی‌کند و آن زیبایی‌های طبیعی در برابر تو هیچ‌انگاشته می‌شوند.

لذتِ وصالِ تو چنان در جانم ریشه دوانده که برای فراموش کردن آن، به دارویی نیاز است که از زهرِ دوری و فراقِ تو نیز تلخ‌تر باشد (تا بتواند آن شیرینی را از یاد ببرد).

هر شب را با اندوهِ دوری و جدایی تو و سر نهادن بر بالینِ تنهایی سپری می‌کنم، در حالی که حتی یک روز هم فرصت و اقبال این را نیافتم که با تو هم‌نشین شوم و دست در آغوشت داشته باشم.

اگر بدونِ حضور و وجودِ تو، صد جام از بهترین و گواراترین نوشیدنی‌ها را به من تعارف کنند، به جانِ لبانِ تو سوگند که آن نوشیدنی‌ها برای من به تلخیِ زهر خواهد بود.

سعدی در حالی که اسیر و گرفتارِ ستمِ عشقِ توست، می‌گوید: من بنده و برده‌ی تو هستم؛ اگر می‌خواهی مرا هلاک کن و بکش، اما مرا به دیگری نفروش و از خود دور مکن.