دیوان اشعار - غزلیات

امشب طبلِ بیداری را بسیار آرام و بی‌موقع می‌نوازند؛ آیا واقعاً سحرگاه است یا خروسِ روی بام، از سرِ اشتباه در این وقتِ شب بانگ برآورده است؟

نمی‌دانم این مدت، تنها یک لحظه بود یا تمامِ شب بود که از عمرِ ما به یغما رفت؛ چرا که ما هنوز با هم نشسته‌ایم و کاممان از لذتِ بوسه سیراب نشده است.

من اکنون هم با چهره‌ای شاداب و خندانم و هم از بزرگیِ این وصال شرمسارم؛ هم از رسیدن به مقصود شادم و هم دلم تنگ است که چرا این لحظات چنین زودگذر است و از عهده‌ی سپاسِ این نعمت برنمی‌آیم.

اگر پایت را بر سرِ من بگذاری، به من منت نهاده و مفتخرم ساخته‌ای؛ من برای جبرانِ این بزرگی و عذرخواهی از این‌که لایقِ قدمِ تو باشم، راهی جز تقدیمِ سر و جان ندارم.

اکنون که بخت و اقبالِ نیک با ما یار شده و به آشتی رسیده است، بگذار تا بدگویان از حسادتِ خود نابود شوند و به سرانجامِ بدِ خود برسند.

سعدی در جهان به زهد و عرفان مشهور است؛ حال بگذار صوفیان و مردمِ عامه بدانند که ما گرفتارِ عشقِ بت‌وار شده‌ایم و آن را بر زهدِ خشک ترجیح می‌دهیم.