دیوان اشعار - غزلیات

اکنون که زمان مناسبی برای شادمانی یافته‌ام، آن محبوب زیبا و عشوه گر را نزد خود می‌طلبم. ای ساقی، جام شراب را بیاور و ای نوازنده، ساز را بنواز تا این لحظه خوش تکمیل شود.

امشب که مجلس عارفان و عاشقان با چهره درخشان تو روشن شده است، باید بسیار مراقب باشیم که این راز و حضور ما به گوش کسانی که به دنبال فضولی و نظاره زیبایی‌های دیگران هستند، نرسد.

ای پسر! دیشب شراب نوشیده‌ای و چشمانت گواه مستی توست. پس بهتر است هم‌صحبت و حریفی برای خود بیابی که بتواند رازهای پنهان تو را حفظ کند و فاش نکند.

چهره زیبا و صدای دلنشین هر کدام به تنهایی لذت‌بخش هستند. حال تصور کن که اگر محبوب هم چهره‌ای زیبا داشته باشد و هم خوش‌آوا باشد، لذت دیدار او چقدر وصف‌ناپذیر خواهد بود.

چشمانِ فتنه‌انگیزِ معشوق که به ترکانِ تیرانداز می‌ماند و ابروانش که همچون کمان است، جان مرا هدف گرفته‌اند. خدایا، چه کسی این قدرت و این کمانِ مهلک را به دستِ این ترکِ تیرانداز داده است؟

حیف است که شور و حرارت غم عشق او را پنهان نگه داریم. ای نوازنده، با نی خود رمزی از این عشق را بازگو کن تا فریاد و آوازِ پنهانِ این عشق بلند شود.

شهر شیراز به خاطر فتنه‌انگیزی و زیبایی خیره‌کننده چشمان تو، دچار آشوب و هیاهو شده است. می‌ترسم که این زیباییِ آشوب‌گر تو، نظم و آرامشِ شهر شیراز را به کلی برهم بزند.

من مانند پرنده‌ای کوچک هستم که بال‌هایش بسته شده و در قفس اسیر است. اگر این قفسِ اسارتِ مرا بشکنی، بی‌درنگ پرواز خواهم کرد و به سوی آزادی خواهم رفت.

سعدی، تو پرنده‌ای باهوش و زیرک هستی که اکنون به دام عشق افتاده‌ای. به دست آوردن و شکارِ پرنده‌ای شکاری و بلندمرتبه مانند تو، کار بسیار دشواری است که هر کسی از عهده آن برنمی‌آید.