دیوان اشعار - غزلیات

اگر ماهِ من (محبوب) پرده از چهره‌اش بردارد، خورشید از شرمِ این زیبایی، برقع (پوشش) بر چهره می‌کشد و خود را پنهان می‌کند.

انگار چشمان سحرآمیزِ آن محبوب که حتی عابدان را هم می‌فریبد، با جادویش چنان بر چشمان من افسون خوانده است که خواب را بر من حرام کرده است.

به محض اینکه برای اولین بار او را دیدم، مهار عقل و اختیار از دستم رها شد؛ و کسی که عقل و خردش را از دست داده باشد، چگونه می‌تواند خیر و صلاح واقعی خود را تشخیص دهد؟

گمان می‌کردم با وصال و رسیدن به محبوب می‌توانم از رنجِ عشق رها شوم، اما این خیال باطلی است؛ چرا که عطشِ عاشق همچون بیماریِ 'استسقا' (آب‌زدگی) است که هرچه بیشتر آب بنوشد، تشنه‌تر می‌شود.

اگر از دستِ آن عزیز، نه تنها شیرینیِ شکر، بلکه زهرِ تلخ و رنج را نیز با جان و دل نپذیری، در ادعایِ عشقِ خود صادق نیستی.

عشق، جوهره و صفتِ اصلیِ انسان است؛ اگر این ذوق و درکِ عاشقانه در وجودِ تو نیست، در حقیقت تفاوتِ چندانی با جانوران نداری که تنها مشغولِ خوردن و خوابیدن هستند.

آتشِ عشق را شعله‌ور کن و هستی و تعلقاتِ آزادگان را به آتش بکش؛ تا وقتی که کسی چیزی برای از دست دادن نداشته باشد، تقدیر دیگر نمی‌تواند از او باج و خراج بگیرد.

مردمِ عادی با شرابِ انگوری مست می‌شوند اما از دیدنِ جمالِ محبوب بی‌نصیب‌اند؛ اما من چنان از حضورِ او مست شده‌ام که دیگر نیازی به شرابِ ظاهری ندارم.

ای سعدی، مگر به تو نگفته بودم که قدم به راهِ پرخطرِ عشق نگذار؟ چرا که تیرِ نگاهِ محبوب، حتی پهلوانانِ بزرگ و شکست‌ناپذیری چون افراسیاب را هم از پا درآورده است.