دیوان اشعار - غزلیات

من به اندازه‌ای که نمی‌توان وصف کرد تشنه‌ی عشق هستم، ای ساقی آن جام معرفت و عشق را بیاور. اول مرا سیراب کن و سپس به دیگر یاران بده.

من هم پیش از این، از خواب و آرامشِ دلپذیر دست نمی‌کشیدم، اما از روزی که غمِ دوری از دوستانِ جان بر من چیره شد، با دنیای خواب و آسایش وداع کردم.

هر فرد پرهیزکاری که آن زیباروی همچون بت، در نزدیکی مسجد از کنارش بگذرد، کافی است نگاهش به ابروان او بیفتد تا تمام عبادت و نماز و محرابش بی‌اثر و باطل شود.

من حیوانی وحشی نیستم که برای حفظ جانم فرار کنم؛ من در بندِ جان خویش نیستم. اگر او مرا هدفِ تیرِ نگاهش قرار دهد، من آماده و ایستاده‌ام تا تیرش را به جان بخرم.

هیچ‌کس نمی‌داند یارِ همدل و مهربان چقدر ارزشمند است، مگر کسی مثل من. همان‌طور که ماهی وقتی بر زمین خشک می‌افتد، قدر و ارزش آب را به خوبی درک می‌کند.

زمانی گمان می‌کردم که در عشق، شناگری ماهرم و می‌توانم دست و پایی بزنم، اما حالا فهمیده‌ام که عشق، دریایی بی‌پایان و بی‌کران است که هیچ ساحلی ندارد.

امروز چنان در دریای غم غرق شده‌ام که تا وقتی به ساحلِ نجات نرسم، نمی‌توانم از رنجِ این غرق‌شدن برایت حکایت کنم.

اگر من بی‌وفایی می‌کردم، حتماً باید در دادگاه عشق محاکمه می‌شدم؛ چرا که آن معشوقِ بی‌رحم، دشمنان را به قتل می‌رساند و این سنگ‌دل، دوستان و عاشقانِ خود را می‌کشد.

رقیب از دستِ عاشقانِ او شکایت می‌کند و فریادش بلند است؛ گویی صدایِ ساز و آوازِ مطرب برایِ دربان و نگهبانِ خانه، مزاحمتی بیش نیست.

به خودم گفتم: ای سعدی، حالا که از ظلم و جور او رنج می‌بری، دیگر نزدیکش نرو! (پاسخ دادم): ای نابینا، من خودم می‌خواهم بروم؛ او قلابِ عشقش را در وجودم انداخته و مرا به سوی خود می‌کشد.