بوستان - باب پنجم در رضا

شنیدم کودکی که هنوز به سن بلوغ نرسیده بود، روزه گرفت و تا نزدیک ظهر، با سختی و رنج بسیار آن را تحمل کرد.

در آن روز، والدینش او را به خواندن کتاب یا انجام کارهای معمول واداشت نکردند، چرا که این روزه گرفتن برای کودکی خردسال، کار بزرگی محسوب می‌شد و والدین از سر محبت، او را از وظایف روزمره‌اش معاف کردند.

پدر و مادر از سر عشق و تشویق، چشمان و سر او را بوسیدند و به نشانه شادی و پاداش برای این کار، بر سرش بادام و سکه‌های زر ریختند.

همین که نیمی از روز گذشت، فشار گرسنگی مانند آتشی در معده‌اش شعله‌ور شد و طاقتش را طاق کرد.

کودک با خود اندیشید که اگر مخفیانه لقمه‌ای غذا بخورم، چه کسی جز خداوند از این کار باخبر می‌شود؟ نه پدر و نه مادرم هیچ‌کدام علم غیب ندارند و متوجه نخواهند شد.

بنابراین، چون در حضور پدر و دیگران بود، تظاهر به روزه‌داری کرد اما در خفا چیزی خورد و روزه خود را با تظاهر به پایان رساند.

این یک پرسش انکاری است: وقتی ارتباط قلبی با خداوند نداشته باشی و تنها برای نمایش باشد، چه کسی آگاه است؟ کسی که بدون وضو نماز می‌خواند، در واقع نمازی نخوانده است؛ پس عبادتی که بدون حضور حق باشد، پوچ است.

بنابراین، آن بزرگسالی که برای خودنمایی و به خاطر نگاه مردم نماز می‌خواند یا روزه می‌گیرد، از این کودک نادان‌تر است؛ زیرا کودک از سر غریزه و نیاز فیزیکی چنین کرد، اما بزرگسال آگاهانه ریا می‌کند.

آن نمازی که هدفش دیده شدن توسط مردم و جلب توجه آنان باشد، نه تنها مایه نجات نیست، بلکه همچون کلیدی است که درهای جهنم را به روی نمازگزار می‌گشاید.

اگر راه و روش تو در بندگی، خالصانه و برای رضای حق نباشد، سجاده‌ات ارزشی ندارد و در روز جزا، سزاوار آتش خواهد بود.