بوستان - باب پنجم در رضا

این قطعه کوتاه با روایتی اخلاقی، به یکی از دشوارترین چالش‌های عاطفی انسان می‌پردازد؛ دردِ ناشی از ستمِ کسی که خود پناه و تکیه‌گاه اوست. شاعر به تصویر می‌کشد که چگونه رنجِ مظلوم، زمانی که از جانبِ نزدیکان و سرپرستان تحمیل شود، به بُن‌بستی بدل می‌گردد که دیگر راهی برای شکایت یا گریز از آن وجود ندارد.

در نهایت، نگاهِ حکیمانه متن به سمت راهکاری معنوی می‌رود. توصیه شاعر این است که در برابرِ ظلمِ کسانی که قدرت در دست دارند، به جای فغان که راه به جایی نمی‌برد، باید چشمِ امید به درگاهِ دادگرِ مطلق داشت و از شکایتِ مستقیم در برابرِ صاحبانِ قدرت و قضاوت، پرهیز کرد.