بوستان - باب سوم در عشق و مستی و شور

خوشا به حال کسانی که در راه عشق، شوریده و آشفته‌اند؛ برای آنان فرقی نمی‌کند که در این راه زخمِ رنجی به ایشان برسد یا مرهمِ شادی، چرا که هر دو را از جانب دوست می‌دانند.

این عاشقان به مانند گدایانی هستند که از پادشاهی و قدرتِ دنیوی بیزارند، اما در عین حال، در طریقِ گدایی بر درِ خانه دوست، با صبر و شکیبایی پافشاری می‌کنند.

آن‌ها پیوسته جامِ رنج و درد را می‌نوشند و اگر در این مسیر تلخی‌ای ببینند، بدون شکایت لب فرو می‌بندند و سکوت می‌کنند.

در این راه، درونِ لذتِ شرابِ عشق، بلا و خماری نهفته است؛ درست مانند شاهی که در کنار گل‌های زیبا، همواره نگهبانانی با سلاح خاردار دارد تا از آن محافظت کنند.

آن شکیبایی که در راهِ یادِ او تحمل می‌شود، ابداً تلخ نیست؛ چرا که هر تلخی‌ای اگر از دستِ دوست به عاشق برسد، برای او همچون شکر شیرین است.

عاشقانِ مستِ یار، سرزنشِ مردم را به جان می‌خرند؛ همان‌طور که شترِ مست، سنگینیِ بار را کمتر احساس می‌کند و آن را راحت‌تر حمل می‌کند.

عاشقِ اسیرِ او، هرگز خواهانِ رهایی از این بند نیست و شکاری که در دامِ او افتاده، هیچ‌گاه به دنبالِ گریختن از این کمند نمی‌گردد.

آن‌ها پادشاهانِ تنهایی و گدایانِ کویِ یارند؛ کسانی که منازلِ راهِ عشق را می‌شناسند اما گویی خود در این مسیر سرگشته و حیران شده‌اند.

چگونه مردمِ عادی می‌توانند به گردِ پای آنان برسند؟ چرا که این عاشقان مانند آبِ حیات هستند که در تاریکیِ شب پنهان شده و از چشمِ همگان دور مانده‌اند.

همانند بیت‌المقدس که درونش پر از گنبدها و شکوهِ معنوی است اما دیوارهای بیرونی‌اش رو به خرابی و ویرانی است؛ باطنشان آباد و ظاهرشان آشفته است.

آن‌ها همانند پروانه خود را به آتشِ عشق می‌زنند و فنا می‌شوند، نه مانند کرمِ ابریشم که با تنیدنِ پیله به دورِ خود، اسیرِ خویشتن می‌شود.

دلارامی در آغوش دارند، اما همچنان جویایِ دلارامِ دیگری هستند؛ مانند تشنه‌ای که بر لبِ رودخانه است اما از تشنگی لب‌هایش خشکیده است.

نمی‌گویم که آنان تواناییِ نوشیدنِ آب را ندارند، بلکه مانندِ بیمارانِ استسقا که با وجودِ قرار داشتن بر ساحلِ رودِ نیل، سیراب نمی‌شوند و تشنه‌اند.