بوستان - باب دوم در احسان

به نیکی و احسانی که می‌کنی، منّت مگذار و آن را با سخت‌گیری و شرط‌گذاری تباه مکن؛ چرا که این نوع رفتار، نوعی تظاهر، فریب‌کاری و نیرنگ است.

آن عالم و متخصصی که علم و کمالات انسانی و اخلاقی خود را به خاطر تأمین معاش و نان روزانه می‌فروشد، در واقع دچار زیان و خسران بزرگی شده است.

نه عقل سلیم و نه شریعت و احکام دینی، هیچ‌کدام اجازه نمی‌دهند که انسان خردمند، دین و ایمان خود را به بهای ناچیزِ دنیوی و مادی بفروشد.

با وجود تمام انتقادهایی که به فروشنده وارد است، تو از این دانش یا هنری که ارزان فروخته می‌شود، بهره‌مند شو و آن را یاد بگیر؛ چرا که انسان دانا همیشه مشتاق است که گوهرهای معرفت را حتی از کسانی که قدر آن را نمی‌دانند، به دست آورد.