دیوان شمس - غزلیات

ای ساقیِ شرابِ ناب، جامم را بگیر و پُر کن؛ چرا که دیگر طاقت ندارم منتظر نوبتِ رسیدنِ جام بمانم و می‌خواهم بی‌وقفه از این شرابِ معرفت بنوشم.

جامِ پُر را بدونِ فوتِ وقت پشتِ سرِ هم به من بده؛ زیرا اگر از این حالِ مستی بیرون بیایم و به هشیاری برگردم، آن لحظه، لحظه‌یِ نومیدی و دوری از درگاهِ حق است.

تداومِ این مستی که از جامِ بقا و جاودانگی حاصل می‌شود، پایداری می‌آورد؛ اما لحظه‌یِ هشیاری و بازگشت به خود، هزاران فکرِ پراکنده و وسوسه‌های شیطانی را به سویِ جانم می‌کشاند.

سوگند به خدا که سرت را این‌گونه از سرِ شور و وجد تکان بده تا شرابِ سرخی (تجلیِ عشق) در سر و جانِ من سرازیر شود.

شرابِ ما از پشتِ پرده‌یِ غیب و به دستِ جانِ پُرگهر ریخته می‌شود؛ تو زمانی می‌توانی این شراب‌نوشی را درک کنی که با عالمِ بالا انس گرفته باشی.

وقتی خداوند تو را با جامِ جاودانگی سیراب کند، درمی‌یابی که زندگیِ تو به نفس کشیدن‌هایِ جسمانی وابسته نیست و در اصل، حیاتی ابدی داری.

از دیدنِ ماه‌رویانی که جلوه‌ای از جمالِ بقایِ الهی هستند، غرق در شادی می‌شوی و در آن حال، شرابِ زیباییِ معشوق، خودش ساقیِ تو می‌شود تا کامت را شیرین کند.