دیوان شمس - غزلیات

با صدای بلند به او گفتم ای پادشاه مشرق! قسم به آفریدگار جهان که هرگز کسی مانند تو خلق نشده است.

قدر و منزلت تو برای همگان قابل درک نیست و هرگز به وعده‌ای که می‌دهی خلفِ وعده نمی‌کنی؛ درگاهِ بخششِ والای تو نیز هیچ‌گاه برای کسانی که به آن‌ها توجه داری، بسته نمی‌ماند.

بدن من از شدت این عشق و دلتنگی همچون دانه خردلی ریز و ناتوان شده است؛ کسی که در این راه دچار تپش و اضطرابِ عشق نشده، همچنان در سرگردانی و تزلزلِ دنیوی باقی مانده است.

من دیگر آن منِ پیشین نیستم و در برابر تو، هستیِ هر موجودی برایم به نیستی بدل شده است. ای دارنده ثروت بی‌کران، هرکس که با تو دشمنی کند، نادانی فریب‌خورده بیش نیست.

ای جانِ من و ای کسی که حقیقت کلام را در می‌یابی، هیچ‌کس لایق دیدن نور چهره تو نبود، مبادا که این حقیقتِ والا را همچون مهره‌ای در بازیِ شطرنج به بازی بگیرد و قدر آن را نداند.