دیوان شمس - غزلیات

جام لب به سخن گشوده و می‌گوید: مرا از این بند رهایی بخشید، تا چند مرا محبوس می‌دارید؟ پیکر من در این محفظه‌ی شیشه‌ای، در حصارِ دوری و فراق گرفتار است، حرمتِ مرا نگاه دارید و مرا مشکنید.

ساقی‌ای کاردان و عارف به اسرار برگزینید و حقیقتِ مرا از او جویا شوید؛ چرا که من از دروغ و بدگویی بیزارم، پس با باورِ سخنانِ باطل، در حقِ من ستم روا مدارید.

آن‌گاه که به مرتبه‌ی مستیِ عمیق و شورِ فراتر از خود رسیدید، درِ حقیقت را بکوبید و پرسش‌های خود را مطرح کنید؛ هرگز از یافتنِ حقیقتِ من ناامید نشوید.

من در سیر و سلوکی پنهان بودم و حقیقتِ من در آن سکوتِ مطلق مستور بود. شما مرا چون جسمی بی‌جان پنداشتید؛ این نگرشِ سطحی، ناشی از کوتاه‌بینی و چشم‌دوختن به زمین است.

اگر خواهانِ روحی تازه و حیاتِ معنوی هستید، از فریبِ گمان‌های باطل دوری کنید. اگر در این مسیر لغزیدید، قامت راست کنید و از تقدیرِ ناگزیرِ زمانه و حوادثِ روزگار غافل نباشید.