دیوان شمس - غزلیات

ای کسی که اختیار و سرنوشتِ زمانه در دستانِ توست؛ و ای کسی که زیبایی‌ات چنان است که تمامِ زیبارویانِ عالم در برابرِ آن، بی‌رنگ و ناچیز شده‌اند.

کسی که مهربانی و شفقتِ او همچون آبِ گوارا و زلال است و در سراسرِ گیتی، هیچ ظرف و وجودی به عظمتِ روحِ تو نیست که بتواند این حقیقتِ ناب را در خود جای دهد.

هر چه در این عالم وجود دارد، از بالاترین مقام‌هایِ والا (اوج) تا پست‌ترینِ مراتب (حضیض)، همگی در برابرِ شمس‌الدین، آن پادشاهِ حقیقیِ معانی و حقایق، سر به سجده نهاده‌اند.

ای شهر تبریز، همواره مژده و تهنیت بر تو باد؛ چرا که مشرق و مغرب عالم، اکنون در برابرِ محبوبِ تو (شمس) به خاکِ مذلت و سجده افتاده‌اند.

شهر تبریز، سایه‌گاهِ عنایتِ خداست؛ و من چنان در اندیشه‌یِ عظمتِ این مقامِ والایِ تو غرق می‌شوم که تمامِ وجودم از هیبتِ آن به لرزه می‌افتد.

شمس‌الدین از دایره‌یِ مدح و ستایشِ امثالِ من بسیار فراتر و بالاتر است، اما چه کنم که آتشِ شوق در دلم چنان است که زبانم طاقتِ خاموشی ندارد.