دیوان شمس - غزلیات

به خاطر شدتِ عشقِ امروز، انجامِ نماز و عبادتِ خود را به دست فراموشی سپرده‌ام؛ چنان‌که دیگر تفاوت میانِ شام و صبحگاه را درک نمی‌کنم و زمان از دستم رفته است.

ای سرور و مولای من، چهره‌ی تو همان خورشید و ماهِ من است که روشنایی‌بخشِ زندگی‌ام گشته؛ و هر آنچه از زبان و قلمِ من در وصفِ تو جاری می‌شود، گویی زکاتی است که از هستیِ من برآمده و چون یاقوتی در پیشگاهِ تو ارزشمند است.

ندایِ تو برای تمامِ ارواح، همچون شرابی مست‌کننده است؛ و در لحظه‌ی دیدارِ تو، اطاعت و بندگیِ همه‌ی کسانی که به سویت می‌آیند، نهفته است.

عشق، راهِ دشوار و رنج‌آوری را برای پیمودن برگزیده است؛ و در پیچ و خم‌هایِ این مسیرِ طاقت‌فرسا، صبر و استواریِ من به کلی از بین رفته است.

کمترین بهره‌ای که ما در مسیرِ این عشق نصیبمان شد، رسیدن به حیاتی فراتر از زندگیِ عادی است؛ حیاتی که در دلِ حیاتِ دیگر جای گرفته و به جاودانگیِ روح اشاره دارد.

ما با دستانی که در حالِ توبه و بازگشت به سوی حق بودند، به دامنِ انسان‌های بزرگوار و پاک‌طینت چنگ زدیم.

اما برای کسی که در راهِ عشقِ تو مست و بی‌خود شده است، چنگ زدن به این ریسمان‌ها چه فایده‌ای دارد؟ و اینگونه افراد چگونه توانستند از آیات و نشانه‌های نجات بهره ببرند؟

وقتی قلبی از شرابِ ممنوعه (عشق) نوشیده و سرمست شده است، دیگر چگونه ممکن است که به راهِ مستقیم، پرهیزگاری و احتیاطِ پیشین بازگردد؟