دیوان شمس - غزلیات

عزت و عیدِ من در وادیِ عشق نهفته است؛ پس همگی به سوی این حقیقتِ عاشقانه بیایید تا با هم در این راه رشد کنیم و بهره‌مند شویم.

آن وجودِ مقدسی که از هر قید و حدی فراتر است ما را خوانده است؛ ما که موجوداتی محدود هستیم، با نگاهی که همچون آهن برنده و نافذ است (چشم بصیرت)، با آن حقیقت نامحدود به راز و نیاز می‌پردازیم.

دریایِ آبِ گوارایِ حقیقت ما را به سوی خود خوانده است؛ بنابراین دیگر نیازی به تیمم با خاک نداریم (اشاره به اینکه با یافتن اصل و حقیقت، مناسکِ صوری و اضطراری بی‌اثر می‌شود).

پروردگارِ تمامِ هستی ما را دعوت کرده است؛ در این مقامِ قرب، هر آنچه که پیش از این برای ما دور و دست‌نیافتنی یا ارزشمند جلوه می‌کرد، نزد ما بی‌مقدار و بی‌ارزش گشته است.

از همان دم که او را به یاد آوردیم، هر چیزِ دیگری را فراموش کردیم؛ ما به مقاماتی رسیده ایم که از هر همتایِ فرضی فراتر و برتر است.

در این ساحتِ معنوی، آغاز و پایان به هم می‌رسند و یکی می‌شوند؛ روح آدمی در این فضا، عرصه‌ای تازه و جدی برای پرواز و تجلی می‌یابد.