دیوان شمس - غزلیات

او با یک نگاهِ محبت‌آمیز مرا به خنده واداشت و با حضورش مرا سرافراز کرد؛ در برابر هر یک از این الطاف، من تنها با سرسپردگی گفتم که چنین باشد و این عینِ خواسته‌ی من است.

فرمانروایِ عشقِ او از راه رسید و سپاهیانِ (احساسات و طوفان‌های درونی) عشقش مرا پریشان کردند؛ پس از او خواستم تا با پیروزی و گشایش، مرا یاری دهد و من باز هم با تسلیم گفتم که چنین باشد.

او با زیبایی‌اش مرا آراست و با نورِ ماهِ وجودش مرا روشن ساخت؛ او مرا با مستیِ عشق از خود بی‌خود کرد و من در پاسخ گفتم که چنین باشد.

او در همسایگی ما سکنی گزیده است و با حضورش، آتشِ سرکشِ اشتیاقِ ما را آرام می‌کند؛ او با معاشرت و همنشینی‌اش مرا شگفت‌زده می‌کند و من در مقابل هر کنش او می‌گویم که چنین باشد.

نورِ چهره‌اش تاریکی‌هایِ وجودم را روشن ساخت و لطفِ صادقانه‌اش، امیدهایم را به حقیقت پیوند داد؛ او با دیداری مرا گرامی داشت و من گفتم که چنین باشد.

جانِ من جامِ شرابِ او را دریافت که نشان از عظمت و اقتدار او داشت؛ من با نوشیدنِ آن شراب به رستگاری رسیدم و در پاسخ گفتم که چنین باشد.

شمسِ دین از تبریز، ناله‌های دردمندانه‌ی مرا می‌شنود؛ او با سفری (یا گشایشی) مرا اکرام می‌کند و من در پایانِ این مسیر همچنان می‌گویم که چنین باشد.