دیوان شمس - غزلیات

عشق، فدیه و جانِ مرا گرفت و در عوض، امروز به مقصود و مراد خود رسیدم. ای نوازنده عارف، سازت را بنواز که این لحظه، لحظه شکوه و شادمانی است.

عشق فرمان داده است که بیایید تا طعم حقیقت را بچشید و به آن دست یابید. ای مژده شیرین و جان‌بخش که همچون نسیمی دل‌انگیز وزیدن گرفتی، چه خوش آمدی.

روحِ من، چراغِ راهِ حقیقت را برایم نگاشته است و فریادِ من، نشان از درونم دارد. از تو است که در این چرخش و سماع هستم، چرا که تو راهِ دور و دشوارِ حقیقت را بر من گشودی.

تمام چرخش و رقصِ من برای محبوبِ من است. از آنجا که خداوند در جهت و مکانِ خاصی محدود نمی‌شود، چرا باید بی‌هوده در بیابان‌ها به دنبالِ جهتِ قبله بگردم؟

مگر نه این است که طواف و چرخشی در گردِ کعبهٔ اعظم وجود دارد؟ ای اهلِ عشق، این چرخش و طواف، نه برای سنگ و گل، که برای ذاتِ محبوبِ توست.

عشق، سایبانی و خلوتی برای وصل گشوده است؛ پس با سرعت و اشتیاق به دعوتش پاسخ دهید. بشتابید و به گلستانِ جانِ خویش وارد شوید که در این مقام، هم مرشد و هم مرید، یک‌دل و هم‌سو هستند.

در این گلستانِ جان بنگر تا شرابِ معرفت، نشاط و سروری را ببینی که از روزِ تولد تاکنون، چنین عیش و لذتی را تجربه نکرده بودی.

من کلامم را کوتاه کردم؛ تو خود این شرحِ ناتمامِ محبت را با بیانِ خویش کامل کن و علی‌رغمِ میلِ دشمنان و بدخواهان، راستی و حقیقتِ عشق را فاش ساز.