دیوان شمس - غزلیات

ای جانِ من، تو بسیار زیبایی و مانند یوسفِ نوخاسته در خاندانِ یعقوب هستی. تو مایهٔ هیاهو و آشوب در دل‌ها هستی و برای تمامِ جان‌های مشتاق، همان مقصودِ نهایی و مطلوبِ حقیقی هستی.

تو جانِ جان‌های ما و حقیقتِ باطنیِ تمامِ اسم‌ها و نشانه‌ها هستی. تو هستی‌بخشِ تمامِ موجوداتِ عالم هستی و منشأ همان آشوب و هیجانی هستی که در جهان برپاست.

چون جامی از آن شرابِ عشق نوشیدم، از جا برخاستم و در حالِ سماع و چرخش شدم. من گلِ سرسبدِ آن باغِ معنوی هستم؛ چه سرخ‌گون (شاد) باشم و چه زردگون (غمگین)، در هر حال متعلق به همان شاخسارم.

ای مولای من، ای سرور من، مرا از حال و حقیقتِ معشوق (لیلی) آگاه کن. او را ترک نکن و از وصال او ناامید مشو، چرا که این شبِ تاریک و مرموز، آبستنِ حوادث و وقایعِ شگفت‌انگیز است.

ای مولای ما، ای مولای ما، ما در برابرِ جلال و شکوهِ تو به حیرت و سرگشتگی دچار شده‌ایم. از تو طلبِ آمرزش داریم و تو را از هر عیب و نقص و شباهتی به خلق، پاک و منزه می‌دانیم.