دیوان شمس - غزلیات

هم‌نشینانِ من در حقِ من بی‌انصافی می‌کنند؛ اگر آن‌ها همچنان بر انکارِ عادتِ باده‌نوشیِ من اصرار دارند، بدانند که شراب از شروطِ زندگیِ من است و توبه کردن هرگز در شأن و مرامِ من نبوده است.

خوب می‌دانی که در روزگارِ گذشته، ریحانِ خوش‌بو در ظرف‌های سفالی بسیار یافت می‌شد؛ اما اکنون آن جام‌های سفالین کجاست؟ و آن شرابِ زلال و تصفیه‌شده که چون ریحان معطر بود، چه شد؟

اگر تو این شراب را با خونِ جاری از چشمانِ من درآمیزی، رنگِ آن سرخ‌تر و درخشان‌تر از پیش خواهد شد و سرخیِ آن به تندیِ خونِ خالص می‌گراید.

صف‌های زیبارویانِ پری‌چهره در مجلسی که شکوهِ آن یادآورِ بزمِ افسانه‌ایِ حضرت سلیمان است، نشسته‌اند و نغمه‌سراییِ خوش‌آوازی که صدایی چون داوودِ پیامبر دارد، فضا را عطرآگین کرده است.

ای یوسفِ من، با شرابِ عشق مرا بنوشان و تسکین ده، حتی اگر برادرانم تو را به این خاطر سرزنش کنند؛ چرا که چه بسیار دل‌خوشی‌ها و بهانه‌هایی که می‌تواند دردِ جانکاهِ اندوه‌های مرا درمان کند.

گوشِ هوش و خردِ خود را مانندِ شاگردی در مکتب‌خانه باز کن و به سخنِ پیرِ مغان گوش بسپار، تا ببینی که او چگونه با در دست داشتنِ ظرفِ باده، حقیقت را برایت آشکار می‌کند.

تو که روزی برای وصل و نزدیکی به سوی من می‌آمدی، اکنون در حالِ دوری گزیدن و هجران هستی؛ آن قول و قرارهای نخستین کجا رفت؟ و آن نگاهِ پرمهرِ دومین‌بار چه شد؟