دیوان شمس - غزلیات

من پیرو و مرید راه تو هستم و تو تنها هدف و مقصود نهایی من؛ من در برابر تو همچون غلامی ناچیزم، همان‌طور که کیقباد (پادشاه بزرگ) در برابر عظمت تو فروتن و فرمانبردار است.

دل من شیفته‌ی توست و تنها تو را می‌جوید، چرا که تو تنها کسی هستی که قفلِ مشکلاتِ بازنشدنیِ زندگی من را می‌گشایی و گره از کارم باز می‌کنی.

من مانند خاکِ راه، در برابر تو افتاده‌ام؛ اما امروز چنان سبک‌بال شده‌ام که در هوا به پرواز درآمده‌ام، چرا که تو همچون بادی هستی که مرا به حرکت واداشته است.

زهد و پارسایی من در می نوشیدن است و جهاد و تلاشِ من در نوشیدن از جام عشق؛ چرا که برای من، تنها تو معنای واقعیِ زهد و تلاشِ عرفانی هستی.

اگرچه من دارای ذات و سرشت ناپسندی هستم، اما همچنان سپاسگزارم؛ زیرا در همین وجودِ ناقص و ناپسند من نیز، حضور و لطفِ تو جاری است.

و اگر باری که تو بر دوش من می‌نهی سخت و سنگین باشد، باز هم برایم گوارا و خوشایند است، چرا که هدفِ نهایی و تنها خواسته من در تمام امور، تو هستی.

وقتی تو ساقیِ من باشی، حتی زهر نیز به شرابِ گوارا تبدیل می‌شود؛ و اگر تو خود دادگر باشی، حتی ستم نیز به احسان و نیکی بدل می‌گردد.

دیگر از یاد و نام تو سخن نمی‌گویم و خاموش می‌مانم، چرا که تو حقیقتِ پنهان در پسِ تمامِ ذکرها و یادها هستی؛ یعنی تو خودِ مفهوم