دیوان شمس - غزلیات

ای معشوق زیبا، تو همانند خورشید بر تمام جهان فرمانروایی می‌کنی. شایسته است که تو را ماه بنامم، زیرا تو چنان درخشانی که حتی به خورشید هم می‌نگری و آن را تحت تأثیر قرار می‌دهی.

هنگامی که تو بر خاک قدم می‌گذاری، تمام عالم جان می‌گیرد و به گلستانی سرسبز تبدیل می‌شود؛ حتی درون خاک که تیرگی دارد، تبدیل به معدن گوهری گران‌بها می‌گردد.

تن من از شدت فراق و عشق تو مانند رشته‌ای باریک و نحیف شده است، بذر مهر تو در دلم کاشته شده و چون این سرنوشت برایم رقم خورده، بدان که این عشق یک ماجرای ساده و بیهوده نیست.

هنگامی که سپیده دم، پرده شب را می‌درد، تو از نظرها پنهان می‌شوی؛ اما وقتی شب فرا می‌رسد و پرده سیاهی خود را می‌گسترد، تو تاریکی را کنار می‌زنی و ظاهر می‌شوی.

ای معشوق، خاک پای خود را به من بده تا مانند سرمه بر چشمانم بکشم، زیرا چشمان من از نگریستن به تو که چهره‌ای درخشان چون خورشید داری، خیره و مات شده است.

چهره زیبارویان این جهان در برابر تو همچون ابری گذرا و ناپایدار است و تو همان ماه درخشان هستی. مقام و جایگاه پادشاهان جهان در برابر عظمت تو همچون پست‌ترین اجزا (پا) است و تو حقیقتِ والا (سر) هستی.

وقتی خیال تو به ذهن من وارد شد، ماه نو از شرم تاریک و محو شد و گفت: چه جای تعجب است که تو چنین درخشانی، زیرا من (ماه) نور و روشنایی‌ام را از وجود تو وام می‌گیرم.