دیوان شمس - غزلیات

ای معشوق، من همچون خیمه‌ای هستم که تو هر زمان بخواهی آن را برپا می‌کنی یا برمی‌چینی؛ و همچون قلمی در دست تو هستم که آن را می‌تراشی و می‌سازی یا آن را می‌شکنی.

من همان پارچه‌ی پرچم هستم که گاهی آن را به نشانه شکست یا تواضع سرنگون می‌کنی و گاهی آن را برای پیروزی بر فراز کوه به اهتزاز در می‌آوری.

من آن ذره غبار معلق در هوا هستم که در پرتو نوری که از روزنه‌ی پنجره می‌تابد، دیده می‌شوم؛ من به سمت این روزنه می‌روم چرا که تو که منبع نور هستی، بالاتر از آن جای گرفته‌ای.

ای معشوق، مرا تنها یک ذره کوچک خطاب نکن، چرا که من با تکیه بر تو، گویی تمام جهان را در اختیار دارم؛ مگر نه اینکه بدون وجودِ تو، دو عالم (دنیا و آخرت) چگونه می‌توانند روشنایی یابند؟

وجود من مانند پوسته‌ای ظاهری است؛ پس ای معشوق، مرا به عنوان مغز و جانِ اصلی بپذیر. تمام مغزها و هستی‌ها اگر تو چربی و روغنِ فضل و عنایت را به آن‌ها نبخشی، خشک و بی‌جان خواهند بود.

اگر من پادشاه باشم اما تو در کنارم نباشی، تمامی ادعاهای «من» و «ما» دروغ است؛ و اگر من خاکی باشم اما تو با من باشی، آن «من بودن» چقدر زیبا و دلپذیر می‌شود.

وقتی به درگاه تو ناله و شکایت می‌کنم، تو به من می‌گویی که من تو را از خود دور کرده‌ام؛ و این کار را می‌کنی تا ببینی من در این فضای حیرت، به عنوان یک ذره ناچیز، چه واکنشی نشان می‌دهم.

ذره ناچیزی همچون من، چرا باید با خورشیدِ وجودِ تو مشورت کند؟ تو خود می‌کشی و خود زنده می‌کنی؛ پس ای دوست، کاری که باید بکنی را انجام بده و منتظر توجیه و دلیل نباش.

تو چه حقیقتی به قلبم داده‌ای که این‌چنین به چپ و راست می‌افتد و سرگشته است؟ و گاهی هم به مقامی می‌رسد که نه چپ و نه راست و نه ترس و نه امنیت در آن راه دارد.