دیوان شمس - غزلیات

زمانی که عشقِ آن محبوب، از سرِ اشتیاق و بی‌قراری قد علم می‌کند، دیگر به تو مجالی نمی‌دهد که به کارهای دنیوی و سرگرمی‌های روزمره مشغول شوی.

وقتی که از جامِ عشقِ او نوشیدی و به حقیقتِ کارِ الهی پی بردی، دیگر چه دغدغه و کاری در این دنیا و آن دنیا برای تو باقی می‌ماند؟

من به خاطر زخمِ کاری و عمیقِ عشق او، همچون سازِ چنگ تهی و میان‌خالی شده‌ام و در وجودم چیزی جز بانگِ ناله و فریادِ عاشقانه باقی نمانده است.

ای چنگِ عاشق، تا کی از این ناله و فغان دست برنمی‌داری؟ در حالی که نه او تو را با دستانِ نوازشگرش می‌نوازد و نه در آغوشش جای می‌دهد.

تو می‌خواهی با این ناله‌ها و ادعاهای خود، حقیقتِ درونت را بپوشانی؟ دست از این حیله‌گری و فریبِ خود بردار، چرا که محبوب بر تو مسلط است و تو تماماً متعلق به اویی.

اگر آن گلِ حقیقت را نچیده‌ای، پس این عطر و بوی خوش چیست که از تو به مشام می‌رسد؟ و اگر از آن شرابِ عشق ننوشیده‌ای، چرا آثارِ مستی و خماری در تو پیداست؟

گلستانِ جان‌ها با دیدنِ تو می‌خندد و شادمان می‌شود، زیرا وجودِ تو برای باغِ جان، همچون آمدنِ دویست نوبهارِ سرسبز و طراوت‌بخش است.

تصور و خیالِ تو برای من همچون جام است و عشقِ تو مانند شرابِ درونِ آن. چه شرابِ گوارا و خوش‌طعم و تأثیرگذاری است این عشق.

ای شمسِ تبریز، تو خود، تفسیرِ ناله‌های نی (منِ عاشق) هستی؛ دیگر چیزی برای گفتن باقی نمانده جز اینکه با شگفتی بگوییم: پروردگارا! چه محبوبِ بی‌نظیری است این یار.