دیوان شمس - غزلیات

تو هم خودت ایثارگر بودی و هم دیگران را به ایثار دعوت کردی؛ در حالی که از یک سو با دردِ دوری از یار دست‌به‌گریبان بودی، از سوی دیگر با لطف و عنایت او پیوند داشتی.

هر جا که قدم می‌گذاری، وجودت چون چراغی الهی روشنگر است و هر کجا که حضور داری، به آن مکان جان و حیات دوباره می‌بخشی.

تو در این جهان آیینِ شادمانی و سرور را بنیان نهادی؛ چه بخشش‌های بزرگی که کردی و چه حقایق پنهان و دشواری که چون مروارید از صدفِ هستی استخراج کردی.

اما با این همه، تو شرابی بسیار کمیاب (حقیقتی ناب) را از چشمانِ نااهلان و مستانِ دنیوی، با تدبیر و مکرِ الهی پنهان نگاه داشته‌ای.

در بازارِ پروردگار (راعی)، تو چه کالای کمیاب و ارزشمندی هستی؛ اگر بخواهی تنها یک عشوه و کرشمه‌ات را به جان بفروشی، آن را رایگان و بی‌بها عرضه می‌کنی.

تو هم در عالمِ پایین و هم در عالمِ بالا، موجودی برتر و والا هستی؛ چنان قدرتی داری که گویی آسمان را دریدی و زمین (چمن) را با حضور خود شکوفا کردی.

اگرچه از نظر ظاهری از خاک آفریده شدی، اما از همین خاکِ دنیوی، پاک و منزه باقی ماندی و همچون موجوداتِ آسمانی و پاک، از بندِ خورد و خواب و نیازهای جسمانی رها شدی.

خودت شرح این حال را بیان کن، زیرا در هر سخنی که می‌گویی، هنگامی که با دلی آکنده از صفای جنوب (گرمی و صمیمیت) پیش رفتی، تمام غبارِ کدورت‌ها از میان رفت.