دیوان شمس - غزلیات

ای معشوق، من به سببِ دوری از تو دچارِ ضعف و ناتوانی شده‌ام و خودت نیز به این حال من آگاهی. با این همه، همچنان به وصلِ تو امید بسته‌ام و تو این حقیقت را نیز به خوبی می‌دانی.

هنگامی که عشقِ تو در قلبم جای گرفت و مستقر شد، دیگر صبر و آرامشی برایم باقی نماند؛ تو نیز این بی‌تابی و بی‌قراریِ مرا می‌دانی.

با رفتنِ تو، گویی گلِ شادمانی پژمرد و پنهان شد و بلبلِ خوش‌نغمه (نمادِ روح و طرب) از باغِ دلم پرواز کرد. اکنون من مانده‌ام و رنجِ ناشی از زخمی که خارِ عشق بر پیکرم زده است؛ تو نیز به این دردمندی آگاهی.

ناله‌هایم همچون آوازِ فاخته دردمند و سوزناک شده است و در کوهسارِ تنهایی، همچون سار (پرنده‌ای که در کوه می‌زید) سرگشته و تنها مانده‌ام؛ تو نیز از این احوال باخبری.

پیش‌تر، به یمنِ لب‌هایِ سرخ و زیبایِ تو، چون اناری خندان شاداب و سرزنده بودم؛ اما اکنون از شدتِ آتشِ هجران، همچون شعله‌ای در حال سوختنم؛ تو نیز این دگرگونی را می‌دانی.

ای شمس تبریزی، عشقِ تو چون اناری (راز و باری سنگین) بود که در نهایت مرا به پایِ چوبه دار (مقامِ فنا و قربانی شدن) کشاند؛ تو خود نیز از این سرنوشت آگاهی.